١- گزارش حاضر متعاقب پاراگراف ٦ قطعنامه ٥١٤ شورای امنیت مورخ ١٢ جولای ١٩٨٢ و پاراگراف ٧ قطعنامه ٥٢٢ مورخ ٤ اکتبر ١٩٨٢ که شورا از دبیرکل درخواست کرده بود که در مورد اجرای این قطعنامه به ترتیب طی ٣ ماه و نیز ٧٢ ساعت گزارش نماید، ارائه می گردد.

٢- گزارش درخواست شده از دبیرکل طبق پاراگراف قطعنامه ٥١٤، در تاریخ ١٥ جولای ١٩٨٢ به عنوان سند شورا (S/١٥٢٩٣) منتشر شد.

٣- به دنبال تصویب قطعنامه ٥٢٢، با اشاره به پاراگراف ٤ آن که در آن شورا بر لزوم اجرای بی درنگ تصمیم خود جهت اعزام ناظران سازمان ملل برای نظارت بر آتش بس و عقب نشینی تأکید کرده بود، اظهار می کنم که به کارگیری مؤثر ناظران سازمان ملل طبیعتاً مشروط بر توافق و همکاری طرفین درگیر و برقراری آتش بس مرتبط می باشد. (S/PV.٢٣٩٩).

٤- متن قطعنامه ٥٢٢ بلافاصله برای دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری عراق ارسال شد و درخواست گردید در مورد آن به ویژه پاراگراف ٤ اظهار نظر نمایند.

٥- در ٤ اکتبر ١٩٨٢، پس از آنکه قطعنامه ٥٢٢ تصویب شد، وزیر امور خارجه عراق از من دعوت به عمل آورد و به من اطلاع داد که دولت متبوعش از این تلاش ها جهت یافتن راه حلی صلح آمیز حمایت می نماید. در تاریخ ٥ اکتبر ١٩٨٢، من از وزیر خارجه عراق نامه ای دریافت نمودم که وانمود می شد که دولت عراق خواهان همکاری بوده و نسبت به شورا در اجرای قطعنامه ٥٢٢، اعتماد راسخ دارد.

٦- در تاریخ ٥ اکتبر ١٩٨٢، با نماینده دائمی جمهوری اسلامی ایران ملاقات کردم که وی به من اطلاع داد که دولتش به صلح تمایل داشته و در گام هایش ثابت قدم است که برای رسیدن به توافق تحقیقات لازم صورت گیرد. وی همچنین بیانیه مورخ ٤ اکتبر ١٩٨٢ (S/١٥٤٤٨) پیوست را به من داد. در این بیانیه دولت متبوعش خاطرنشان ساخته بود که منطقه ای که در آن عملیات نظامی اخیر صورت گرفته، داخل سرزمین های جمهوری اسلامی ایران می باشد و آن عملیات به منظور آزادی مناطق اشغالی که از آغاز جنگ به تصرف نیروهای عراقی درآمده بود، صورت گرفته است. دولت جمهوری اسلامی ایران همچنین اعلام نمود که بنا به دلایلی که در بیانیه منعکس شده است قطعنامه های شورای امنیت درباره وضعیت میان ایران و عراق برای جمهوری اسلامی ایران تعهدآور نمی باشد.

٧- تلاش های بسیاری نموده ام و سابقه آن به مخاصمات در سپتامبر ١٩٨٠ باز می گردد تا اینکه به توافقی جامع، عادلانه و شرافتمندانه که تضمین کننده در موارد اختلاف میان جمهوری اسلامی ایران و جمهوری عراق باشد، دست یابیم. نماینده ویژه من جناب آقای اولاف پالمه از نوامبر ١٩٨٠ تا کنون جهت پیگیری این تلاش ها ٥ بار از منطقه دیدار نموده است. اگرچه متأسفانه تا کنون پیشرفت قابل ملاحظه ای صورت نگرفته اما من آمادگی خود را به طرفین مجدداً اعلام می نمایم که برای دست یابی به راه حلی صلح آمیز در هر شرایط قابل قبولی کمک نمایم.

٨- در این باره من تشکر خود را از جناب آقای اولاف پالمه به اطلاع شورا می رسانم که به درخواست من موافقت نموده که به نقش خود به عنوان نماینده ویژه در این مهم علی رغم مسؤلیت های سنگین آن ادامه دهد.

٩- فرصت را غنیمت شمرده و مجدداً تصریح می نمایم که به هر کوششی جهت دست یابی به توافقی عادلانه و پایدار که تضمین کننده موارد اختلاف طرفین باشد، ادامه خواهم داد به خاطر اینکه این جنگ که خسارات جانی و مالی بی شماری به طرفین وارد ساخته، پایان یابد.»[١]

[١] ٢٧. مأخذ ٢٠.