تجريد شرح نمط هفتم از كتاب الاشارات و التنبيهات - بهشتى، احمد - الصفحة ٩٧ - فصل ششم دومين استدلال بر بقاى نفس

فصل ششم دومين استدلال بر بقاى نفس‌

تكملة لهذه الإشارات‌

فاعلم من هذا أنّ الجوهر العاقل منّا، له أن يعقل بذاته. [١]

و لأنّه أصل فلن يكون مركبّا من قوّة قابلة للفساد مقارنة لقوّة الثّبات. [٢]

فإن أخذت لا على أنّها أصل، بل كالمركّب من شى‌ء كالهيولى و شى‌ء كالصّورة عمدنا بالكلام نحو الأصل من جزأيه. [٣]

و الأعراض وجودها فى موضوعها. فقوّة فسادها و حدوثها هى فى موضوعاتها. فلم يجتمع فيها تركيب. [٤]

و اذا كان كذلك لم يكن أمثال هذه فى أنفسها قابلة للفساد بعد وجوبها بعللها و ثباتها بها. [٥]

[١] . نتيجه برهان‌هايى است كه بر استقلال نفس در تعقّلات خود از بدن، اقامه شد.

[٢] . اين جمله، در قوّه جمله شرطيّه است و دومين برهان بر بقاى نفس پس از تجرّد از بدن است.

[٣] . يك جمله شرطيّه آشكار است و هدف آن بيان اين مطلب است كه اگر نفس مركّب باشد، باز هم داراى جزء بسيط غيرحالّ است.

[٤] . دفع يك اشكال مقدّر است.

[٥] . تأكيدى است بر بقاى نفس پس از موت و اشاره‌اى به بقاى آن به بقاى علل.