‌
ولادت ظهور دارد، تا آنجا كه اگر شارع، رضاع را سبب محرم قرار نداده بود، عرف، به ويژه در مورد افرادى غير از خواهر و مادر، رضاع را به هيچ وجه موجب حرمت نمى‌دانست.
مبانى فقهى
١. كتاب
خداوند در آيه ٢٣ سوره نساء مى‌فرمايد: «... وَ أُمَّهٰاتُكُمُ اللّٰاتِي أَرْضَعْنَكُمْ وَ أَخَوٰاتُكُمْ مِنَ الرَّضٰاعَةِ ...». البته در اين آيه از ميان عنوانهاى هفتگانه‌اى كه به سبب رضاع حرام شده است، فقط به دو مورد- مادر و خواهر رضاعى- اشاره شده است و حرمت ديگر نسبها مانند عمه و خاله از حديث و اخبار مربوط به ويژه حديث نبوى «يحرم من الرّضاع ما يحرم من النّسب» استنباط مى‌شود.
٢. سنت
در تأييد قاعده رضاع احاديث چندى از ائمه و معصومان (ع) مورد استناد قرار گرفته است كه مهمترين آنها حديثى از رسول اكرم (ص) است كه شيعه و سنى آن را روايت كرده‌اند و در آن حضرت فرموده‌اند: «يحرم من الرّضاع ما يحرم من النّسب».
همچنين عبد الله بن سنان از امام صادق (ع) روايت كرده است كه: «سمعته يقول (ع) يحرم من الرّضاع ما يحرم من القرابة». از عبد الله بن سنان روايت ديگرى نيز بيان شده است كه امام صادق (ع) ضمن آن فرموده‌اند: «لا يصلح للمرأة ان ينكحها عمّها و لا خالها من الرّضاعة». همچنين روايت ديگرى از ابى عبيده الحذاء وجود دارد كه گفته است: «سمعت ابا عبد اللّه (ع) يقول: لا تنكح المرأة على خالتها و لا على اختها من الرّضاعة». [١]

[١] وسائل الشيعة؛ ج ١٤، ص ٢٨٠، همچنين براى ديدن احاديث مربوط ديگر رجوع كنيد به:همان؛ باب ٦ از ابواب رضاع، حديث ٥، ٦، ٧ و ٨؛ باب ١٥، ح ١ و ٢،باب ٨، ح ٣، ٤ و ٧ و باب ١٩ از ابواب نكاح العبيد، ح ١ و ٢.