هم چنان توبه بنده‌اش را مى‌پذيرد و يا گناهانش را مى‌آمرزد، ما دام كه پرده را نينداخته باشند، شخصى پرسيد پرده افتادن يعنى چه؟ فرمود: بيرون شدن جان در حال شرك‌[١].

و در همان كتاب است كه ابن جرير از حسن روايت كرده كه گفت: به من چنين رسيده كه رسول خدا ٦ فرموده: وقتى ابليس فهميد كه آدم تو خالى است، به خداى تعالى عرضه داشت: به عزتت سوگند ما دام كه روح در كالبد او است از كالبدش بيرون نخواهم آمد، خداى تعالى فرمود: به عزت خودم سوگند من نيز ما دام كه روح در تن او هست بين او و توبه كردنش حائل نمى‌شوم‌[٢].

و در كافى از على احمسى از ابى جعفر (ع) روايت آورده كه فرمود: به خدا سوگند احدى از شر گناهان نجات نمى‌يابد مگر آنكه به گناهان خود اقرار كند: احمسى اضافه كرده كه امام ابى جعفر (ع) سپس فرمود در تحقق توبه همين بس كه گنهكار از كار خود پشيمان بشود[٣].

و در همان كتاب به دو طريق از وهب روايت آورده كه گفت، از امام صادق (ع) شنيدم مى‌فرمود: اگر بنده خدا توبه‌اى كند نصوح، خدا او را دوست مى‌دارد، و گناهش را مى‌پوشاند، عرضه داشتم: چگونه بر او مى‌پوشاند؟ فرمود: از ياد دو فرشته‌اش كه همواره گناهانش را مى‌نوشتند مى‌برد، آن گاه به اعضا و جوارحش و نيز به قطعه قطعه‌هاى زمين وحى مى‌كند گناهان اين شخص را بپوشانيد در نتيجه روزى كه گناه كار به ديدار پروردگارش مى‌رسد، هيچ شاهدى نيست كه عليه او به گناهى از گناهانش شهادت دهد[٤].

و در همان كتاب است كه محمد بن مسلم از امام باقر (ع) روايت كرده كه به وى فرمود: اى محمد بن مسلم گناهان مؤمن البته اگر موفق به توبه شود آمرزيده مى‌شود پس بر مؤمن باد تا مراقب خود باشد، كه بعد از توبه و آمرزش خود را به هيچ گناهى آلوده نسازد، آگاه باش كه به خدا سوگند اين آمرزش تنها و تنها براى اهل ايمان است عرضه داشتم حال اگر بعد از توبه دوباره مرتكب گناه شود، و دوباره توبه كند چطور؟ فرمود: اى محمد بن مسلم تو گمان مى‌كنى كه ممكن است بنده مؤمن خدا از گناهش پشيمان بشود، و از خدا طلب مغفرت بكند و توبه هم بكند و خدا توبه‌اش را نپذيرد؟ عرضه داشتم: اگر اين توبه و گناه و باز توبه و

[١] تفسير الدر المنثور، ج ٢ ص ١٣١.

[٢] تفسير الدر المنثور، ج ٢ ص ١٣٠.

[٣] اصول كافى، ج ٢ ص ٤٢٦.

[٤] اصول كافى ج ٢ ص ٤٣٠- ٤٣٦.