در تفسير طبرى و غير آن نقل شده كه: هر چه خداى تعالى از آن نهى كرده كبيره است، مخالف با اين روايات در معناى كبيره نيست، بلكه خواسته است بگويد: همه گناهان در مقايسه با حقارت انسان و عظمت پروردگارش كبيره است.

٢- مطلب دومى كه با اين روايت روشن مى‌شود، اين است كه اگر در بعضى از روايات گذشته و آينده كبيره‌ها منحصر در هشت و يا نه كبيره شده، نظير بعضى از روايات نبويه‌اى كه از طرق اهل سنت نقل شده، و يا منحصر در بيست كبيره شده، نظير اين روايات و يا هفتاد نظير رواياتى ديگر، همه به اعتبار اختلافى است كه در بزرگى گناه است، هم چنان كه در روايت مورد بحث در باره شرك به خداى تعالى تعبير كرده بود به بزرگترين كباير، و در الدر المنثور است كه بخارى و مسلم و ابو داود و نسايى و ابن ابى حاتم از ابى هريره روايت كرده‌اند كه گفت: رسول خدا ٦ فرمود: از هفت گناه كشنده اجتناب كنيد، اصحاب پرسيدند: آن هفت گناه كدام است، يا رسول اللَّه فرمود: شرك به خدا و كشتن بناحق انسانى كه خونش محترم است، و سحر و ربا خوارى، و خوردن مال يتيم، و پشت كردن به لشگر دشمن در روز جنگ، و تهمت زنا به زنان مؤمن (بى‌گناه و از همه جا بى‌خبر) زدن‌[١].

و در همان كتاب است كه ابن حيان و ابن مردويه، از ابى بكر بن محمد بن عمرو بن حزم، از پدرش محمد، از جدش عمرو بن حزم، روايت كرده‌اند كه گفت: رسول خدا ٦ نامه‌اى به اهل يمن نوشت، و در آن واجبات و مستحبات و ديات را بر شمرده، به دست عمرو بن حزم داد تا برساند.

عمرو مى‌گويد: در آن نامه آمده بود از همه گناهان كبيره بزرگتر (در نزد خدا و در قيامت)، شرك ورزيدن به خدا است، و سپس كشتن انسانى مؤمن بدون حق، و فرار در روز جنگ و عاق والدين شدن، و تهمت زنا به زنان پاكدامن زدن، و سحر آموختن، و ربا خوردن، و مال يتيم را تصرف كردن‌[٢].

و در همان كتاب است كه عبد اللَّه بن احمد در كتاب (زوائد الزهد) از انس روايت كرده كه گفت: من از رسول خدا ٦ شنيدم مى‌فرمود: آگاه باشيد كه شفاعت من مخصوص اهل كباير از امت من است، آن گاه اين آيه را تلاوت فرمودند:(إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ ...)[٣].

[١] ( ١ و ٢) الدر المنثور ج ٢ ص ١٤٦.

[٢] ( ١ و ٢) الدر المنثور ج ٢ ص ١٤٦.

[٣] الدر المنثور ج ٢ ص ١٤٥.