برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٦ - فضيلت تلاوت سوره

ترس آنها از شرّ آن روز بزرگ اشاره به ايمانشان به مسأله معاد، و احساس مسؤوليت شديد در برابر فرمان الهى است.

(آيه ٨)- سپس به ذكر سومين عمل شايسته آنها پرداخته، مى‌گويد:

«و غذاى (خود) را با اين كه به آن علاقه (و نياز) دارند به مسكين و يتيم و اسير مى‌دهند» (و يطعمون الطعام على حبه مسكينا و يتيما و اسيرا).

اطعام كردن آنها ساده نيست، بلكه توأم با ايثار در هنگام نياز شديد است، و از سوى ديگر اطعامى است گسترده كه انواع نيازمندان را از «مسكين» و «يتيم» و «اسير» شامل مى‌شود، و به اين ترتيب رحمتشان عام و خدمتشان گسترده است.

ضمنا از آيه فوق به خوبى استفاده مى‌شود كه يكى از بهترين اعمال، اطعام محرومين و نيازمندان است، نه تنها نيازمندان مسلمان كه اسيران بلاد شرك نيز تحت پوشش اين دستور اسلامى قرار گرفته، تا آنجا كه اطعام آنها يكى از كارهاى برجسته «ابرار» شمرده شده است.

(آيه ٩)- اين آيه چهارمين عمل برجسته ابرار را اخلاص مى‌شمرد، و مى‌فرمايد: آنها مى‌گويند: «ما شما را تنها به خاطر خدا اطعام مى‌كنيم، و هيچ پاداش و سپاسى از شما نمى‌خواهيم» (انما نطعمكم لوجه الله لا نريد منكم جزاء و لا شكورا).

اين برنامه منحصر به مسأله اطعام نيست كه تمام اعمالشان مخلصانه و براى ذات پاك خداوند است و هيچ چشمداشتى به پاداش مردم و حتى تقدير و تشكر آنها نيست و اصولا در اسلام ارزش عمل به خلوص نيّت است، و گر نه اعمالى كه انگيزه‌هاى غير الهى داشته باشد، هيچ گونه ارزش معنوى و الهى ندارد.

(آيه ١٠)- و در آخرين توصيف «ابرار» مى‌فرمايد: آنها مى‌گويند: «ما از پروردگارمان خائفيم از آن روز كه عبوس و سخت است» (انا نخاف من ربنا يوما عبوسا قمطريرا).

تعبير از روز قيامت به روز «عبوس» (سخت) با اين كه عبوس از صفات انسان است و به كسى مى‌گويند كه قيافه‌اش را در هم كشيده، به خاطر تأكيد بر وضع وحشتناك آن روز است، يعنى آنقدر حوادث آن روز سخت و ناراحت كننده است‌