برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٨ - آيا چشم زدن واقعيت دارد؟

مى‌فرمايد: «و كسانى را كه به فرمان خدا پشت كردند (و از اطاعت او روى گردان شدند) صدا مى‌زند» و به سوى خود مى‌خواند (تدعوا من ادبر و تولى).

(آيه ١٨)- و آنها كه «اموال را جمع و ذخيره كردند» و در راه خدا انفاق نكردند (و جمع فاوعى).

به اين ترتيب اين آتش سوزان با زبان حال و جاذبه مخصوصى كه نسبت به مجرمان دارد، يا با زبان قال كه خداوند به او داده، پيوسته آنها را صدا مى‌زند و به سوى خود فرا مى‌خواند.

(آيه ١٩)- بعد از ذكر گوشه‌اى از عذابهاى قيامت به ذكر اوصاف افراد بى‌ايمان و در مقابل آنها مؤمنان راستين مى‌پردازد تا معلوم شود چرا گروهى اهل عذابند و گروهى اهل نجات.

نخست مى‌فرمايد: «انسان حريص و كم طاقت آفريده شده است» (ان الانسان خلق هلوعا).

(آيه ٢٠)- «هنگامى كه بدى به او رسد بيتابى مى‌كند» (اذا مسه الشر جزوعا).

(آيه ٢١)- «و هنگامى كه خوبى به او رسد مانع ديگران مى‌شود» و بخل مى‌ورزد (و اذا مسه الخير منوعا).

(آيه ٢٢)- سپس به ذكر اوصاف انسانهاى شايسته به صورت يك استثنا ضمن بيان نه صفت از اوصاف برجسته پرداخته، مى‌گويد: «مگر نمازگزاران» (الا المصلين).

(آيه ٢٣)- «آنها كه نمازها را پيوسته به جا مى‌آورند» (الذين هم على صلاتهم دائمون).

اين نخستين ويژگى آنهاست كه ارتباط مستمر با درگاه پروردگار متعال دارند، و اين ارتباط از طريق نماز تأمين مى‌گردد، نمازى كه انسان را از فحشاء و منكر باز مى‌دارد، نمازى كه روح و جان انسان را پرورش مى‌دهد، و او را همواره به ياد خدا مى‌دارد و اين توجه مستمر مانع از غفلت و غرور، و فرو رفتن در درياى شهوات،