برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٠ - پاسخ به يك سؤال

منظور از «رسول» در اينجا بدون شك پيغمبر گرامى اسلام صلّى اللّه عليه و آله است نه جبرئيل و مى‌دانيم آنچه را رسول مى‌آورد گفتار فرستنده اوست.

(آيه ٤١)- سپس مى‌افزايد: «و گفته شاعرى نيست، اما كمتر ايمان مى‌آوريد» (و ما هو بقول شاعر قليلا ما تؤمنون).

(آيه ٤٢)- «و نه گفته كاهنى، هر چند كمتر متذكّر مى‌شويد» (و لا بقول كاهن قليلا ما تذكرون).

در حقيقت دو آيه فوق نفى نسبتهاى ناروائى است كه مشركان و مخالفان به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله مى‌دادند، گاه مى‌گفتند: او شاعر است و اين آيات شعر اوست، و گاه مى‌گفتند: او كاهن است و اينها كهانت.

«شعر» معمولا زائيده تخيّلات، و بيانگر احساسات برافروخته، و هيجانات عاطفى است، و به همين دليل فراز و نشيب و افت و خيز فراوان دارد در حالى كه قرآن در عين زيبائى و جذابى كاملا مستدل و منطقى، و محتوائى عقلانى دارد، و اگر پيشگوئيهائى از آينده كرده اين پيشگوئيها اساس قرآن را تشكيل نمى‌دهد، تازه بر خلاف خبرهاى كاهنان همه قرين واقعيت بوده.

(آيه ٤٣)- و در اين آيه به عنوان تأكيد با صراحت مى‌گويد: «كلامى است كه از سوى پروردگار عالميان نازل شده است» (تنزيل من رب العالمين).

بنابر اين قرآن نه شعر است و نه كهانت، نه ساخته فكر پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله و نه گفته جبرئيل، بلكه سخن خداست كه به وسيله پيك وحى بر قلب پاك پيامبر نازل شده.

(آيه ٤٤)- اگر او دروغ بر ما مى‌بست مهلتش نمى‌داديم! در ادامه بحثهاى مربوط به قرآن، در اينجا به ذكر دليل روشنى بر اصالت آن پرداخته، مى‌فرمايد: «اگر او سخنى دروغ بر ما مى‌بست ...» (و لو تقول علينا بعض الاقاويل).

(آيه ٤٥)- «ما او را با قدرت مى‌گرفتيم» (لاخذنا منه باليمين).

(آيه ٤٦)- «سپس رگ قلبش را قطع مى‌كرديم»! (ثم لقطعنا منه الوتين).