برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٠ - فضيلت تلاوت سوره

عنوان اصحاب الشمال ياد شده بود، مى‌فرمايد: «اما اگر او از تكذيب كنندگان گمراه باشد» (وَ أَمَّا إِنْ كانَ مِنَ الْمُكَذِّبِينَ الضَّالِّينَ).

تعبير «مكذّبين ضالّين» مى‌تواند اشاره به اين نكته باشد كه در ميان گمراهان افرادى هستند مستضعف و جاهل قاصر، و عناد و لجاجتى در برابر حق ندارند، آنها ممكن است مشمول الطاف الهى گردند، اما تكذيب كنندگان لجوج و معاند حتما گرفتار عذاب الهى مى‌شوند.

(آيه ٩٣)- «با آب جوشان دوزخ (و حرارت و سموم آن) از او پذيرايى مى‌شود»! (فَنُزُلٌ مِنْ حَمِيمٍ).

«و سرنوشت او ورود در آتش جهنم است» (وَ تَصْلِيَةُ جَحِيمٍ).

آرى! در همان آستانه مرگ نخستين عذابهاى الهى را مى‌چشند و طعم تلخ كيفرهاى قيامت در قبر و برزخ در كام جانشان فرو مى‌رود.

(آيه ٩٤)- و در پايان اين سخن، مى‌افزايد: «اين مطلب حق و يقين است» (إِنَّ هذا لَهُوَ حَقُّ الْيَقِينِ).

«هذا» اشاره به احوال گروههاى سه‌گانه‌اى است كه قبلا ذكر شده.

(آيه ٩٥)- «حال كه چنين است: «پس به نام پروردگار بزرگت تسبيح كن» و او را منزه بشمار (فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ).

تعبير به «فسبّح» (پس تسبيح كن) اشاره به اين حقيقت است كه آنچه در باره اين گروههاى سه گانه گفته شد عين عدالت است، و بنابر اين خداوندت را از هرگونه ظلم و بى‌عدالتى پاك و منزه بشمار، و يا اين كه اگر مى‌خواهى به سرنوشت گروه سوم گرفتار نشوى او را از هر گونه شرك و بى‌عدالتى كه لازمه انكار قيامت است پاك و منزه بدان.

بسيارى از مفسران نقل كرده‌اند كه پس از نزول اين آيه پيامبر فرمود: «آن را در ركوع خود قرار دهيد» سبحان ربّى العظيم بگوئيد.

«پايان سوره واقعه»