برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٢٤ - محتوا و فضيلت سوره

مواهب خواهى بود.

بدون شك پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله به عنوان خاتم انبيا و رهبر عالم بشريت خشنوديش تنها در نجات خويش نيست، بلكه آن زمان راضى و خشنود مى‌شود كه شفاعتش در باره امتش نيز پذيرفته شود.

لذا در حديثى از امام باقر عليه السّلام از پدرش امام زين العابدين عليه السّلام از عمويش «محمّد بن حنفيه» از پدرش امير مؤمنان عليه السّلام مى‌خوانيم: رسول اللّه فرمود: «روز قيامت من در موقف شفاعت مى‌ايستم، و آنقدر گنهكاران را شفاعت كنم كه خداوند گويد:

أ رضيت يا محمّد؟؛ «آيا راضى شدى اى محمّد؟

من مى‌گويم: رضيت، رضيت؛ راضى شدم، راضى شدم»! سپس امير مؤمنان على عليه السّلام رو به جمعى از اهل كوفه كرده و افزود: «شما معتقديد اميد بخش‌ترين آيات قرآن آيه‌ «قل يا عبادى الذين اسرفوا على انفسهم لا تقنطوا من رحمة الله‌؛ اى كسانى كه نسبت به خود زياده‌روى كرده‌ايد از رحمت خدا نوميد نشويد» است.

گفتند: آرى! ما چنين مى‌گوييم.

فرمود: «ولى ما اهل بيت مى‌گوييم اميد بخش‌ترين آيات قرآن آيه‌ «و لسوف يعطيك ربك فترضى» است»! ناگفته پيداست كه شفاعت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله شرائطى دارد، نه او براى هر كس شفاعت مى‌كند، و نه هر گنهكارى مى‌تواند چنين انتظارى را داشته باشد [١].

در حديث ديگرى از امام صادق عليه السّلام مى‌خوانيم: «رسول خدا وارد خانه فاطمه عليها السّلام شد در حالى كه لباس خشنى از پشم شتر در تن دخترش بود، با يك دست آسيا مى‌كرد، و با دست ديگر فرزندش را شير مى‌داد، اشك در چشمان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله ظاهر شد، فرمود: دخترم! تلخى دنيا را در برابر شيرينى آخرت تحمل كن، چرا كه خداوند بر من نازل كرده است كه آنقدر پروردگارت به تو مى‌بخشد كه راضى شوى؛ (و لسوف يعطيك ربك فترضى».

[١] مشروح اين بحث را در جلد اول همين تفسير ذيل آيه ٤٨ سوره بقره مطالعه فرماييد.