برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٩٦ - فضيلت تلاوت سوره

در حال سركشى است كه اگر او را رها كنند همه را آتش مى‌زند، سپس من در برابر جهنّم قرار مى‌گيرم و او مى‌گويد: اى محمّد! مرا با تو كارى نيست، خداوند گوشت تو را بر من حرام كرده، در آن روز هر كس در فكر خويش است ولى محمّد مى‌گويد:

ربّ امّتى! امّتى!؛ پروردگارا! امتم امتم»! آرى! هنگامى كه انسان مجرم اين صحنه‌ها را مى‌بيند تكان مى‌خورد و بيدار مى‌شود نگاهى به گذشته خويش مى‌كند، و از اعمال خود سخت پشيمان مى‌شود اما اين پشيمانى هيچ سودى ندارد.

(آيه ٢٤)- اينجاست كه فريادش بلند مى‌شود؛ «مى‌گويد: اى كاش براى (اين) زندگيم چيزى از پيش فرستاده بودم»! (يقول يا ليتنى قدمت لحياتى).

(آيه ٢٥)- سپس در دو جمله كوتاه شدت عذاب الهى را در آن روز تشريح مى‌كند، مى‌فرمايد: «در آن روز هيچ كس همانند او [- خدا] عذاب نمى‌كند» (فيومئذ لا يعذب عذابه احد).

آرى! اين طغيانگرانى كه به هنگام قدرت بدترين جرائم و گناهان را مرتكب شدند در آن روز چنان مجازات مى‌شوند كه سابقه نداشته، همان گونه كه نيكوكاران چنان پاداشهائى مى‌بينند كه حتى از خيال كسى نگذشته است.

(آيه ٢٦)- «و (نيز در آن روز) هيچ كس همچون او كسى را به بند نمى‌كشد»! (و لا يوثق وثاقه احد).

نه بند و زنجير او مانندى دارد، و نه مجازات و عذابش، چرا چنين نباشد در حالى كه آنها نيز در اين دنيا بندگان مظلوم خدا را تا آنجا كه قدرت داشتند در بند كشيدند، و سخت‌ترين شكنجه‌ها را به آنها دادند.

(آيه ٢٧)- اى صاحب نفس مطمئنّه! بعد از ذكر عذاب وحشتناكى كه دامان طغيانگران و دنياپرستان را در قيامت مى‌گيرد، در اينجا به نقطه مقابل آن يعنى «نفوس مطمئنه» و مؤمنانى كه در ميان اين طوفان عظيم از آرامش كامل برخوردارند پرداخته، و آنها را با يك دنيا لطف و محبت مخاطب ساخته، مى‌گويد: «تو اى روح آرام يافته»! (يا ايتها النفس المطمئنة).