برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٦٥ - در باره فضيلت تلاوت اين سوره

ممكن مى‌شمردند، مى‌فرمايد: «انسان بايد بنگرد از چه چيز آفريده شده است»؟! (فلينظر الانسان مم خلق).

و به اين ترتيب قرآن دست همه انسانها را گرفته و به خلقت نخستين باز مى‌گرداند، و با يك جمله استفهاميه از آنها مى‌پرسد: «آفرينش شما از چه بوده است»؟

(آيه ٦)- و بى‌آنكه منتظر پاسخ آنها باشد جواب اين سؤال را- كه روشن است- خودش داده، مى‌فرمايد: «از يك آب جهنده آفريده شده است»! (خلق من ماء دافق). كه اين توصيفى است براى نطفه مرد كه در آب منى شناور است، و به هنگام بيرون آمدن جهش دارد.

(آيه ٧)- و بعد در توصيف ديگرى از اين آب مى‌گويد: «آبى كه از ميان پشت و سينه‌ها خارج مى‌شود» (يخرج من بين الصلب و الترائب).

«صلب» به معنى پشت است و اما «ترائب» جمع «تريبه» بنابر مشهور ميان علماى لغت استخوانهاى بالاى سينه است، همانجا كه گردنبند روى آن قرار مى‌گيرد.

در اينجا قرآن به يكى از دو جزء اصلى نطفه كه همان نطفه مرد است، و براى همه محسوس مى‌باشد، اشاره كرده، و منظور از «صلب» و «ترائب» قسمت پشت و پيش روى انسان است، چرا كه آب نطفه مرد از ميان اين دو خارج مى‌شود.

اين تفسيرى است روشن و هماهنگ با آنچه در كتب لغت در معنى اين دو واژه آمده است، در عين حال ممكن است حقيقت مهمترى در اين آيه نيز نهفته باشد كه در حد علم امروز براى ما كشف نشده و اكتشافات دانشمندان در آينده از روى آن پرده برخواهد داشت.

(آيه ٨)- سپس از اين بيان نتيجه‌گيرى كرده، مى‌گويد: «مسلما او [- خدايى كه انسان را از چنين چيز پستى آفريد] مى‌تواند او را بازگرداند» (انه على رجعه لقادر).

در آغاز خاك بود، و سپس بعد از طى مراحلى به صورت نطفه درآمد، و نطفه‌