برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤٦ - در باره فضيلت تلاوت اين سوره

نظير آنچه در آغاز سوره انفطار آمده كه مى‌فرمايد: «در آن زمان كه آسمان (و كرات آسمانى) شكافته و ستارگان پراكنده شوند و فرو ريزند».

و اين اعلام پايان دنيا و خرابى و فناى آن است.

در حديثى از امير مؤمنان على عليه السّلام در تفسير آيه آمده كه فرمود: «در آستانه قيامت اين كواكب را كه ما مشاهده مى‌كنيم از كهكشان جدا مى‌شود، و نظام همگى به هم مى‌خورد».

(آيه ٢)- سپس مى‌افزايد: «و تسليم فرمان پروردگارش شود و شايسته است چنين باشد» (و اذنت لربها و حقت).

مبادا تصور شود كه آسمان با آن عظمت كمترين مقاومتى در مقابل اين فرمان الهى مى‌كند.

چگونه مى‌تواند تسليم نباشد در حالى كه فيض وجود لحظه به لحظه از سوى خداوند به آن مى‌رسد، و اگر يك آن اين رابطه قطع گردد متلاشى و نابود خواهد شد.

(آيه ٣)- و در مرحله بعد به وضع «زمين» اشاره كرده، مى‌فرمايد: «و در آن هنگام كه زمين گسترده شود» (و اذا الارض مدت).

كوهها- به شهادت آيات فراوانى از قرآن- بكلى متلاشى و بر چيده مى‌شوند و تمام بلنديها و پستيها از ميان مى‌رود، زمين صاف و گسترده و آماده حضور همه بندگان در صحنه مى‌شود.

(آيه ٤)- و در سومين مرحله، مى‌افزايد: «و (زمين) آنچه در درون دارد بيرون افكنده و خالى مى‌شود» (و القت ما فيها و تخلت).

معروف در ميان مفسران اين است كه مفهوم آيه اين است كه تمام مردگانى كه در درون خاك و داخل قبرها آرميده‌اند يكباره همه به بيرون پرتاب مى‌شوند، و لباس حيات و زندگى بر تن مى‌كنند.

بعضى ديگر گفته‌اند علاوه بر انسانها، معادن و گنجهاى نهفته درون زمين نيز همگى بيرون مى‌ريزد.