برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٣٨ - فضيلت تلاوت سوره

به باد سخريه و استهزا گرفته، آن را مجموعه‌اى از اسطوره‌ها و افسانه‌هاى موهوم و سخنان بى‌ارزش، نظير آنچه از دورانهاى نخستين (دوران نادانى بشر) به يادگار مانده است معرفى مى‌كنند و به اين بهانه مى‌خواهند خود را از مسؤوليت در برابر اين آيات بركنار دارند.

در آيات ديگرى از قرآن مجيد نيز مى‌خوانيم كه مجرمان جسور براى فرار از اجابت دعوت الهى به همين بهانه متوسل مى‌شدند.

(آيه ١٤)- گناهان زنگار دلهاست! قرآن در اين آيه بار ديگر به ريشه اصلى طغيان و سركشى آنها اشاره كرده، مى‌افزايد: «چنين نيست كه آنها مى‌پندارند، بلكه اعمالشان چون زنگارى بر دلهاشان نشسته» و از درك حقيقت وامانده‌اند (كلا بل ران على قلوبهم ما كانوا يكسبون). چرا كه نور و صفاى نخستين را كه به حكم فطرت خداداد در آن بوده گرفته، به همين دليل پرتو انوار وحى در آن منعكس نمى‌گردد! در حديثى از پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله مى‌خوانيم: «هنگامى كه بنده گناه كند، نكته سياهى در قلب او پيدا مى‌شود، اگر توبه كند، و از گناه دست بردارد و استغفار نمايد قلب او صيقل مى‌يابد، و اگر باز هم به گناه برگردد سياهى افزون مى‌شود، تا تمام قلبش را فرا مى‌گيرد، اين همان زنگارى است كه در آيه‌ «كلا بل ران على قلوبهم ما كانوا يكسبون» به آن اشاره شده».

(آيه ١٥)- در اين آيه مى‌افزايد: «چنين نيست كه مى‌پندارند، بلكه آنها در آن روز از پروردگارشان محجوبند» (كلا انهم عن ربهم يومئذ لمحجوبون).

و اين دردناك‌ترين مجازات آنهاست، همان گونه كه لقاى معنوى پروردگار، و حضور در بارگاه قرب او براى ابرار و نيكان بالاترين موهبت و لذتبخش‌ترين نعمت است.

(آيه ١٦)- «سپس آنها به يقين وارد دوزخ مى‌شوند» و ملازم آن هستند (ثم انهم لصالوا الجحيم).

اين ورود در آتش نتيجه محجوب بودن از پروردگار است، و اثرى است كه از آن جدا نيست، و بطور مسلم آتش محروميت از ديدار حق، از آتش دوزخ هم‌