برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١١ - فضيلت تلاوت سوره

خود را به سوى كمال طى كرد و سپس از اين دنيا مى‌رود و در قبر پنهان مى‌گردد باز اين انسان راه صحيح خود را پيدا نمى‌كند «چنين نيست كه او مى‌پندارد، او هنوز آنچه را (خدا) فرمان داده، اطاعت نكرده است» (كلا لما يقض ما امره).

(آيه ٢٤)- انسان بايد به غذاى خود بنگرد! از آنجا كه آيات قبل سخن از مسأله معاد مى‌گفت، و آيات آينده نيز با صراحت بيشترى از اين مسأله سخن مى‌گويد، به نظر مى‌رسد كه آيات مورد بحث به منزله دليلى است براى مسأله معاد كه از طريق بيان قدرت خداوند بر همه چيز، و همچنين احياى زمينهاى مرده به وسيله نزول باران- كه خود نوعى معاد در عالم گياهان است- امكان رستاخيز را اثبات مى‌كند.

در ضمن چون اين آيات از انواع غذاهائى كه خدا در اختيار انسان و چهارپايان قرار داده سخن مى‌گويد حس شكرگزارى انسان را بر مى‌انگيزد و او را به شناخت منعم و معرفت اللّه دعوت مى‌كند.

نخست مى‌فرمايد: «انسان بايد به غذاى خويش (و آفرينش آن) بنگرد» (فلينظر الانسان الى طعامه).

نزديكترين اشياء خارجى به انسان غذاى اوست كه با يك دگرگونى جزو بافت وجود او مى‌شود، و اگر به او نرسد به زودى راه فنا را پيش مى‌گيرد، و به همين دليل قرآن از ميان تمام موجودات روى مواد غذائى آن هم موادى كه از طريق گياهان و درختان، عايد انسان مى‌شود تكيه كرده است.

روشن است كه منظور از «نگاه كردن» تماشاى ظاهرى نيست، بلكه نگاه به معنى دقت و انديشه در ساختمان اين مواد غذائى، و اجزاء حياتبخش آن، و تأثيرات شگرفى كه در وجود انسان دارد، و سپس انديشه در خالق آنهاست.

و نيز دقيقا بنگرد كه آنها را از چه راهى تهيه كرده، حلال يا حرام؟ مشروع يا نامشروع؟

در بعضى از روايات كه از معصومين نقل شده آمده است كه منظور از «طعام»