برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٩٩ - فضيلت تلاوت سوره

اين آيه به خوبى نشان مى‌دهد كه عبرت گرفتن از اين ماجراها تنها براى كسانى ميسّر است كه بهره‌اى از خوف و خشيت و احساس مسؤوليت به دل راه داده‌اند و يا به تعبير ديگر داراى چشمى عبرت بينند.

اى خوشا چشمى كه عبرت بين بود عبرت از نيك و بدش آيين بود

(آيه ٢٧)- آفرينش شما مشكلتر است يا آسمانها؟ (دليل ديگرى بر معاد) به دنبال نقل سرگذشت موسى و فرعون به عنوان يك درس عبرت براى همه طغيانگران و تكذيب كنندگان بار ديگر به مسأله معاد و رستاخيز بر مى‌گردد.

نخست منكران معاد را مخاطب ساخته، و ضمن يك استفهام توبيخى مى‌فرمايد: «آيا آفرينش شما (و بازگشت به زندگى پس از مرگ) مشكلتر است يا آفرينش آسمان كه خداوند آن را بنا نهاده است» (أ انتم اشد خلقا ام السماء بناها).

اين سخن در حقيقت پاسخى است به گفتار آنها كه در آيات پيشين گذشت كه مى‌گفتند: «أ إنا لمردودون فى الحافرة؛ آيا ما به حالت اول بازمى‌گرديم».

اين آيه مى‌گويد: هر انسانى در هر مرحله‌اى از درك و شعور باشد مى‌داند كه آفرينش اين آسمان بلند، اين همه كرات عظيم و كهكشانهاى بى‌انتها قابل مقايسه با آفرينش انسان نيست كسى كه اين قدرت را داشته چگونه از بازگرداندن شما به حيات عاجز است؟!

(آيه ٢٨)- سپس به شرح بيشتر در باره اين آفرينش بزرگ پرداخته، مى‌افزايد: «سقف آسمان را برافراشت و آن را منظم ساخت» (رفع سمكها فسواها).

احتمال دارد كه آيه هم اشاره به ارتفاع آسمان و فاصله بسيار زياد و سرسام آور كرات آسمانى از ما بوده باشد و هم اشاره به سقف محفوظ و قشر عظيم هواى اطراف زمين.

(آيه ٢٩)- سپس به يكى از مهمترين نظامات اين عالم بزرگ يعنى نظام نور و ظلمت اشاره كرده، مى‌فرمايد: «و شبش را تاريك و روزش را آشكار نمود» (و اغطش ليلها و اخرج ضحاها).