برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٢ - فضيلت تلاوت سوره

هم باز كرد، و آنها را مملو از اصناف مختلف فرشتگان ساخت:

گروهى از آنان هميشه در سجودند و به ركوع نمى‌پردازند.

و گروهى دائما در ركوعند و سر از ركوع بر نمى‌دارند.

و گروهى دائما ايستاده‌اند و به عبادت مشغولند و تغيير موضع نمى‌دهند.

گروهى همواره تسبيح مى‌گويند و خسته نمى‌شوند.

و گروهى ديگر امناى وحى اويند، و زبان او به سوى پيامبران كه پيوسته براى ابلاغ فرمان و امر او در رفت و آمدند.

و جمعى ديگر حافظان بندگان او هستند و دربانان بهشت برين.

(آيه ٣٢)- در ادامه بحث با منكران نبوت پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله، و انكار رستاخيز، در اينجا سوگندهاى متعددى ياد كرده، و بر مسأله قيامت و رستاخيز و دوزخ و عذاب آن تأكيد مى‌نمايد.

مى‌فرمايد: «اين چنين نيست كه آنها تصور مى‌كنند، سوگند به ماه» (كلا و القمر).

ذكر سوگند به «ماه» به خاطر آن است كه يكى از آيات بزرگ الهى است، هم از نظر خلقت، و هم گردش منظم، و هم نور و زيبائى، و هم تغييرات تدريجى كه خود، تقويم زنده‌اى براى مشخص ساختن روزهاست.

(آيه ٣٣)- سپس مى‌افزايد: «و (سوگند) به شب هنگامى كه (دامن برچيند و) پشت كند» (و الليل اذ ادبر).

(آيه ٣٤)- «و به صبح هنگامى كه چهره بگشايد» (و الصبح اذا اسفر).

شب گرچه آرام بخش است و خاموش، و هنگام راز و نياز عاشقان حق، اما اين شب تاريك آن زمان جالب است كه پشت كند و رو به صبح روشنى پيش رود و آخر سحرگاه باشد، و طلوع صبح از همه زيباتر و دل‌انگيزتر است كه هر انسانى را به وجد و نشاط مى‌آورد.

اين سوگندهاى سه گانه در ضمن، تناسبى با نور هدايت «قرآن» و پشت كردن ظلمات «شرك» و بت پرستى و دميدن سپيده صبحگاهان «توحيد» دارد.