برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢٦ - فضيلت تلاوت سوره

گفتند: مى‌گوئيم «ديوانه» است.

گفت: وقتى به سراغ او مى‌رويد هيچ اثرى از جنون در او نخواهيد يافت.

گفتند: مى‌گوئيم «ساحر» است.

گفت: ساحر به چه معنى؟

گفتند: كسى كه ميان دشمنان و ميان دوستان ايجاد دشمنى مى‌كند.

وليد فكر كرد و نگاهى نمود و چهره در هم كشيد و گفت: بلى او «ساحر» است و چنين مى‌كند! سپس از «دار الندوه» خارج شدند در حالى كه هر كدام پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله را ملاقات مى‌كرد مى‌گفت: اى ساحر! اى ساحر! اين مطلب بر پيامبر گران آمد، خداوند آيات آغاز اين سوره را (تا آيه ٢٥) نازل فرمود (و پيامبرش را دلدارى داد).

تفسير:

وليد آن ثروتمند مغرور حق نشناس! در تعقيب آيات گذشته كه كافران را بطور جمعى مورد انذار قرار مى‌داد، در اينجا بالخصوص روى بعضى از افراد آنها كه مؤثرتر بودند انگشت گذارده و با تعبيراتى گويا و رسا و كوبنده او را زير رگبار شديدترين انذارها مى‌گيرد.

نخست مى‌گويد: «مرا با كسى كه او را به تنهائى آفريده‌ام واگذار» (ذرنى و من خلقت وحيدا). كه خودم او را كيفر شديد دهم.

اين آيه و آيات بعد چنانكه در شأن نزول گفتيم در مورد وليد بن مغيره مخزومى يكى از سران معروف قريش نازل شده است.

(آيه ١٢)- سپس مى‌افزايد: «همان كس كه براى او مال گسترده قرار دادم» (و جعلت له مالا ممدودا).

(آيه ١٣)- سپس به فزونى نيروى انسانى او اشاره كرده، مى‌افزايد:

«و فرزندانى (براى او قرار دادم) كه همواره نزد او و در خدمت او هستند» (و بنين شهودا).

دائما آماده كمك و خدمت بودند، و حضورشان مايه انس و راحت او بود.