برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١ - فضيلت تلاوت سوره

شايسته بقا نيستند از آنها انتقام بگير و مرا بر آنها پيروزكن.

(آيه ١١)- سپس اشاره گويا و تكان دهنده‌اى به كيفيت عذاب آنها كرده، مى‌فرمايد: «در اين هنگام درهاى آسمان را با آبى فراوان و پى در پى گشوديم» (فَفَتَحْنا أَبْوابَ السَّماءِ بِماءٍ مُنْهَمِرٍ).

تعبير به گشودن درهاى آسمان تعبير بسيار زيبايى است كه به هنگام نزول بارانهاى شديد به كار مى‌رود، همان گونه كه در فارسى نيز مى‌گوئيم: گوئى درهاى آسمان باز شده و هر چه آب است فرو مى‌بارد.

(آيه ١٢)- نه تنها از آسمان آب زيادى فرو ريخت كه از زمين هم آب جوشيد، چنانكه در آيه آمده: «و زمين را شكافتيم و چشمه‌هاى زيادى بيرون فرستاديم‌ (وَ فَجَّرْنَا الْأَرْضَ عُيُوناً).

«و اين دو آب به اندازه مقدر با هم درآميختند» و درياى وحشتناكى شد (فَالْتَقَى الْماءُ عَلى‌ أَمْرٍ قَدْ قُدِرَ).

از سراسر زمين آب جوشيدن گرفت و چشمه‌ها سربرآوردند و از تمامى آسمان آب باريدن گرفت و به هم پيوستند و دريائى عظيم و طوفان تشكيل دادند.

(آيه ١٣)- در اينجا قرآن دنباله مسأله طوفان را رها ساخته- چرا كه آنچه بايد گفته شود در جمله‌هاى قبل جمع است- و به سراغ كشتى نجات نوح رفته، مى‌فرمايد: «و او را بر مركبى از الواح و ميخهائى ساخته شده سوار كرديم» (وَ حَمَلْناهُ عَلى‌ ذاتِ أَلْواحٍ وَ دُسُرٍ).

(آيه ١٤)- سپس خداوند به عنايت خاصش نسبت به كشتى نجات نوح اشاره كرده، مى‌فرمايد: «مركبى كه زير نظر ما حركت مى‌كرد» (تَجْرِي بِأَعْيُنِنا).

سپس مى‌افزايد: تمام اينها «پاداشى بود براى كسى كه [- نوح‌] مورد انكار قرار گرفته بود» و كيفرى براى كسانى كه او را تكذيب كردند و كافر شده بودند (جَزاءً لِمَنْ كانَ كُفِرَ).

آرى! نوح همانند همه انبيا از مواهب بزرگ الهى و از نعمتهاى عظيم او بود كه بى‌خبران كفرانش كردند، و به آئينش كافر شدند.