برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٧ - فضيلت تلاوت سوره

(آيه ١)- ما قرآن عجيبى شنيده‌ايم! در اين آيه مى‌فرمايد: «بگو: به من وحى شده كه جمعى از جنّ به سخنانم گوش فرا داده‌اند، سپس گفته‌اند، ما قرآن عجيبى شنيده‌ايم ...» (قل اوحى الى انه استمع نفر من الجن فقالوا انا سمعنا قرآنا عجبا).

اين آيه به خوبى نشان مى‌دهد كه طايفه «جنّ» داراى عقل و شعور و فهم و درك، و تكليف و مسؤوليت، و آشنائى به لغت، و توجه به فرق بين كلام اعجاز و غير آن دارند، همچنين خود را موظّف به تبليغ حق مى‌دانند، و مخاطب خطابهاى قرآن نيز هستند.

آنها حق داشتند كه قرآن را سخنى عجيب بشمرند، زيرا هم لحن و آهنگ آن عجيب است، و هم نفوذ و جاذبه‌اش، هم محتوا و تأثيرش عجيب است و هم آورنده آن كه درس نخوانده بود و از اميين برخاست.

(آيه ٢)- آنها به دنبال اين جمله، سخنان ديگرى به قوم خود گفتند كه قرآن در آيات بعد در دوازده جمله، آنها را بيان كرده كه هر كدام با «انّ» شروع شده كه نشانه تأكيد است.

نخست مى‌فرمايد: آنها گفتند: «كه (اين قرآن همگان را) به راه راست هدايت مى‌كند، و لذا ما به آن ايمان آورده‌ايم و هرگز كسى را شريك پروردگارمان قرار نمى‌دهيم» (يهدى الى الرشد فآمنا به و لن نشرك بربنا احدا).

(آيه ٣)- بعد از ابراز ايمان و نفى هرگونه شرك سخنان خود را در باره صفات خدا چنين ادامه دادند: «و بلند است مقام با عظمت پروردگار ما (از شباهت به مخلوقين، و از هرگونه عيب و نقص) و او هرگز براى خود همسر و فرزندى انتخاب نكرده است» (و انه تعالى جد ربنا ما اتخذ صاحبة و لا ولدا).

(آيه ٤)- سپس افزودند: ما اكنون اعتراف مى‌كنيم «كه سفيه ما (ابليس) در باره خدا سخنان ناروا مى‌گفت» (و انه كان يقول سفيهنا على الله شططا).

يعنى، سفهاى ما براى خدا همسر و فرزندان قائل بودند، و شبيه و شريكى انتخاب كرده بودند، و از راه حق منحرف شده و سخنى به گزاف مى‌گفتند.