برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٣ - آيا چشم زدن واقعيت دارد؟

(آيه ٤١)- «كه جاى آنان را به كسانى بدهيم كه از آنها بهترند و ما هرگز مغلوب نخواهيم شد» (على ان نبدل خيرا منهم و ما نحن بمسبوقين).

اين جمله ممكن است اشاره به آن باشد كه ما نه تنها قادريم كه آنها را بعد از خاك شدن به زندگى و حيات نوين بازگردانيم، بلكه مى‌توانيم آنها را به موجوداتى كاملتر و بهتر تبديل كنيم.

و يا اشاره به اين باشد كه براى ما هيچ مانعى ندارد شما را به كيفر اعمالتان نابود كنيم و افرادى شايسته و آگاه و مؤمن جانشين شما سازيم و چيزى مانع ما از اين كار نخواهد بود.

(آيه ٤٢)- در اين آيه به عنوان انذار و تهديد كافران سرسخت و استهزاء كننده و لجوج، مى‌فرمايد: «آنان را به حال خود واگذار، تا در باطل خود فرو روند، و بازى كنند، تا زمانى كه روز موعود خود را ملاقات كنند» (فذرهم يخوضوا و يلعبوا حتى يلاقوا يومهم الذى يوعدون).

بيش از اين استدلال و موعظه لازم نيست، آنها نه اهل منطقند و نه آمادگى براى بيدار شدن دارند، بگذار در اباطيل و اراجيف خود غوطه‌ور باشند، تا روز موعود آنها، روز رستاخيز، فرا رسد، و همه چيز را با چشم خود ببينند!

(آيه ٤٣)- سپس به معرفى آن روز موعود پرداخته، و نشانه‌هائى از اين روز وحشتناك و هول‌انگيز را بيان كرده، مى‌فرمايد: «همان روز كه از قبرها بسرعت خارج مى‌شوند گوئى به سوى بتها مى‌دوند»! (يوم يخرجون من الاجداث سراعا كانهم الى نصب يوفضون).

اين تعبير سخريه‌اى است نسبت به عقائد پوچى كه در عالم دنيا داشتند.

(آيه ٤٤)- سپس به نشانه‌هاى ديگرى پرداخته، مى‌افزايد: «در حالى كه چشمهايشان از شرم و وحشت به زير افتاده» و خاضعانه نگاه مى‌كنند (خاشعة ابصارهم).

«و پرده‌اى از ذلت و خوارى آنها را پوشانده است» (ترهقهم ذلة).