برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣١ - فضيلت تلاوت سوره

آنها را كه شكست و نابودى است روشن مى‌سازد.

ست مى‌فرمايد: «كسانى كه با خدا و رسولش دشمنى مى‌كنند آنها در زمره ذليل‌ترين افرادند» (ان الذين يحادون الله و رسوله اولئك فى الاذلين).

(آيه ٢١)- اين آيه در حقيقت دليلى است براى اين معنى، مى‌فرمايد: «خدا چنين مقرّر داشته كه من و رسولانم پيروز مى‌شويم» (كتب الله لاغلبن انا و رسلى).

و هيچ شك و ترديدى در آن نيست.

«چرا (چنين نباشد، در حالى) كه خداوند قوى و شكست ناپذير است» (ان الله قوى عزيز).

به همان اندازه كه خداوند قدرتمند است دشمنانش ضعيف و ذليلند، و اگر مى‌بينيم در آيه قبل تعبير به «اذلّين» (ذليل‌ترين افراد) شده دليلش همين بوده است.

در طول تاريخ اين پيروزى فرستادگان الهى در چهره‌هاى گوناگونى نمايان شده: در عذابهاى مختلفى همچون طوفان نوح، و صاعقه عاد و ثمود، و زلزله‌هاى ويرانگر قوم لوط، و مانند آن، و در پيروزى در جنگهاى مختلف، مانند غزوات «بدر» و «حنين» و فتح «مكه» و ساير غزوات پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله.

و از همه مهمتر پيروزى منطقى آنها بر مكاتب شيطانى و دشمنان حق و عدالت بوده است.

(آيه ٢٢)- در اين آيه كه آخرين آيه از سوره مجادله، و از كوبنده‌ترين آيات قرآن است، به مؤمنان هشدار مى‌دهد كه جمع ميان «محبت خدا» و «محبت دشمنان خدا» در يك دل ممكن نيست، و بايد از ميان اين دو يكى را برگزينند، اگر راستى مؤمنند بايد از دوستى دشمنان خدا بپرهيزند و الا ادعاى مسلمانى نكنند! مى‌فرمايد: «هيچ گروهى را كه ايمان به خدا و روز قيامت دارند نمى‌يابى كه با دشمنان خدا و رسولش دوستى كنند، هر چند پدران يا فرزندان يا برادران يا خويشاوندانشان باشند» (لا تجد قوما يؤمنون بالله و اليوم الآخر يوادون من حاد الله و رسوله و لو كانوا آباءهم او ابناءهم او اخوانهم او عشيرتهم).

محبت پدران و فرزندان و برادران و اقوام بسيار خوب است، و نشانه زنده‌