دنيا و آخرت از نگاه قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٤١٥
٦٦٤.امام على عليه السلام : مردم دنيا ، محكوم به بدبختى و نيستى و نابودى و هلاكت اند.
٦٦٥.امام على عليه السلام : كسى كه دنيا همّ و غم او باشد، در روز قيامت شقاوت و اندوه او به درازا مى كشد.
٦٦٦.امام على عليه السلام : كسى كه بزرگ ترين اهتمامش دنيا باشد ، گرفتارى و اندوهش به درازا مى كشد.
٦٦٧.امام على عليه السلام : دين ، [آدمى را] ارجمند مى گرداند، و دنيا ، خوار مى سازد.
ز ـ هلاكت
٦٦٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس همه غصّه هايش را يك غصّه ـ يعنى غصّه آخرتش ـ كُنَد ، خداوندغصّه هاى دنياى او را برطرف مى سازد، و هر كس انواع غصّه هاى دنيا وجودش را فرا بگيرد ، خداوند، اهمّيتى نمى دهد كه در كدام وادى از وادى هاى آن نابود مى شود.
٦٦٩.امام على عليه السلام : كسى كه زندگى كنونى ، بيشتر از زندگى آينده اختياردار او باشد و كارهاى دنيا بر او چيره تر از كارهاى آخرت باشد ، هر آينه ماندگار را به فناپذير فروخته، و جاويدان را با گذرا عوض كرده، و خويشتن را به نابودى افكنده ، و زندگى دگرگون شونده زوال پذير را براى خود پسنديده، و از راه روشن به كج راهه رفته است.
٦٧٠.امام على عليه السلام : هر گاه مشغله انسان به دنيا بيشتر شود و علاقه اش به آن فزون تر گردد، دنيا او را به راه هاى گوناگون مى برد و وى را در مهلكه ها مى افكند.