٢٧٨.امام على عليه السلام : به هركس در دنيا چهار خصلت داده شود ، خير دنيا و آخرت به او داده شده و به بهره خود از هر دو رسيده است: پارسايى اى كه او را از حرام هاى خدا نگه دارد ؛ خوش خويى اى كه با آن در ميان مردم زندگى كند ؛ بردبارى اى كه با آن ، نادانى و جسارت نادان را دفع كند ؛ و همسر شايسته اى كه او را در كار دنيا و آخرت ، كمك كند.

٢٧٩.امام باقر عليه السلام : در كتاب على عليه السلام ديديم كه پيامبر صلى الله عليه و آله روى منبر فرمود: «سوگند به آن كه معبودى جز او نيست ، هرگز به هيچ مؤمنى خير دنيا و آخرت داده نشد ، مگر به سبب خوش گمانى اش به خدا و اميدش به او، و خوش خويى اش، و خوددارى از غيبت كردن از مؤمنان.

٢٨٠.عُدّة الداعى: از عالم (امام كاظم) عليه السلام روايت شده است كه فرمود: «به خدا سوگند ، هرگز به هيچ مؤمنى خير دنيا و آخرت داده نشد ، مگر به واسطه خوش گمانى اش به خداوند و اميدوارى اش به او، و خوش خويى اش، و خوددارى از غيبت كردن از مؤمنان. خداى متعال ، هيچ بنده اى را پس از توبه و استغفار، عذاب نمى كند ، مگر به سبب بدگمانى اش به خدا، كوتاهى اش در اميد داشتن به خدا، بداخلاقى اش، و غيبت كردنش از مؤمنان . هيچ بنده مؤمنى نيست كه به خداوند گمان نيك ببرد ، مگر آن كه خدا با او مطابق گمانش رفتار كند؛ زيرا خداوند ، بزرگوار است و شرم مى كند از اين كه خلاف گمان و اميد بنده اش عمل كند. پس، به خدا گمان نيك ببريد و به درگاهش دعا و تضرّع كنيد؛ چه ، خداوند متعال مى فرمايد: «آنان كه به خدا گمان بد ببرند ، بر گِردشان بدى حلقه زند، و خدا بر آنان خشم گرفته است» ».