١٠.الكافى ـ به نقل از وليد بن صبيح ـ وليد گفت: روزى بر امام صادق عليه السلام وارد شدم . ايشان ، جامه هايى به طرف من انداخت و فرمود: «اى وليد ! اينها را تا بِزَن». من در برابر ايشان ايستادم. فرمود: «خدا ، معلّى بن خُنيس را رحمت كند!» . من گمان بردم كه امام عليه السلام ايستادن مرا در حضورش به ايستادن معلّى در برابرش تشبيه كرد. [١] سپس فرمود: «اُف بر دنيا ، اف بر دنيا! دنيا، در حقيقت، سراى آزمايش [و گرفتارى] است و خداوند ، در آن ، دشمنش را بر دوست خود مسلّط مى گردانَد ؛ امّا از پسِ دنيا سرايى است كه اين گونه نيست». گفتم: فدايت شوم! آن خانه كجاست؟ امام عليه السلام با دست خود به زمين اشاره كرد و فرمود: «اين جا».

ر . ك : ج٢ ص٢٧٥ (ويژگى هاى آخرت / سراى سزا) .

ب. محنتكده

١١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دنيا، سراى محنت [٢] است.

١٢.امام على عليه السلام : دنيا، سراى محنت ها و جايگاه فتنه هاست.

١٣.امام على عليه السلام : هركه به دنيا دست يافت ، رنج بُرد و هر كه از دستش داد ، به مشقّت افتاد.

[١] يعنى به ياد معلّى افتاد كه خدمتكارش بود و داوود بن على، فرماندار مدينه، او را كُشت و اموال امام عليه السلام را تصاحب كرد.[٢] مِحنت: بلايى كه خداوند ، آدمى را بدان بيازمايد (الصحاح : ج ٦ ص ٢٢٠١ «محن»).