٥٥١.امام على عليه السلام : همانا دنيا وارونه و باژگونه است: خوشى هايش تيرگى مى آورند و بخشش هايش اندوه مى آورند (/ گلوگيرند) ، و زندگى اش رنج است و بقايش فنا. جوينده خود را بى اختيار مى برد، و سوار خويش را به خاك هلاكت مى افكند. به كسى كه به او اعتماد كند ، خيانت مى ورزد و كسى را كه بدان آرام گيرد ، بى قرار (پريشان خاطر) مى سازد. اتحاد آن ، به پراكندگى مى انجامد و پيوندش ، به جدايى.

ج ـ گواراى دنيا ، شور است

٥٥٢.امام على عليه السلام ـ در توصيف دنيا ـ : قدرتش نوبتى است، عيشش تيره است، گوارايش شور است، شيرينش تلخ است، غذايش زهر است، ريسمان هايش پوسيده است، زنده اش دست خوش مرگ است، سالمش در معرض بيمارى است ، دارايى اش از كف رفتنى است، قدرتمندش شكست خوردنى است ، ثروتمندش اسير [رنج و گرفتارى] است، و پناهنده به آن ، تاراج شونده است.