٢٣٥.امام صادق عليه السلام ـ از دعاى ايشان در زيارت بار خدايا! در دنيا مرا از گزاردن شكر نعمت هايت باز مدار، نه چندان در دنيا فزونى ام بخش كه شُكوه خيره كننده آن ، مرا سرگرم سازد و زرق و برقش فريفته ام گرداند، و نه چندان تهى دستم كن كه به عملم لطمه بزند و دغدغه اش ذهنم را پُر كند ؛ [بلكه] از آن به اندازه اى به من ببخش كه از بَدانِ خلقت بى نيازم گرداند و در حدّى باشد كه با آن ، به خشنودى تو دست يابم، اى مهربان ترينِ مهربانان!

٢٣٦.الكافى ـ به نقل از محمّد جعفى از پدرش ـ : من بسيار به چشم درد مبتلا مى شدم. از آن ، به امام صادق عليه السلام شكايت كردم . فرمود: «آيا دعايى براى دنيا و آخرتت و بهبود درد چشمانت به تو نياموزم؟» . گفتم: چرا. فرمود: «در تعقيب نماز صبح و مغرب مى گويى: بار خدايا! به حقّ محمّد و آل محمّد بر تو ، از تو درخواست مى كنم كه بر محمّد و خاندان محمّد ، درود فرست و در ديده ام نور قرار ده، در دينم بينش، در دلم يقين، در كردارم اخلاص، در روانم سلامت و در روزى ام گشايش، و اين كه تا زنده ام ، همواره سپاس گزارِ تو باشم.

٢٣٧.الكافى ـ به نقل از عبدالرحمان بن سَيابه ـ : به امام صادق عليه السلام گفتم: در حال سجده دعا كنم؟ فرمود: «آرى. براى دنيا و آخرت ، دعا كن؛ زيرا كه او خداوندگار دنيا و آخرت است».

٢٣٨.الكافى ـ به نقل از على بن مهزيار ـ : محمّد بن ابراهيم به ابوالحسن عليه السلام نوشت: سرورم! اگر صلاح مى دانى ، دعايى به من بياموز كه در تعقيبِ نمازم بخوانم و خداوند به واسطه آن ، خير دنيا و آخرت را به من بدهد. امام عليه السلام نوشت: مى گويى: «به ذات بزرگوار تو، و به اقتدار شكست ناپذير تو، و به قدرتت كه هيچ چيز از آن سر بر نمى تابد ، پناه مى برم از بدى دنيا و آخرت و از بدى همه دردها».