٣١٧.امام صادق عليه السلام : عيسى بن مريم عليهاالسلام به يارانش مى گفت: «اى فرزندان آدم! از دنيا به خدا بگريزيد و دل هايتان را از دنيا بيرون بريد ؛ زيرا كه نه شما شايسته دنياييد ، نه دنيا شايسته شماست . نه شما در دنيا مى مانيد ، نه دنيا براى شما مى مانَد. دنيا ، فريبكار و مصيبت بار است. فريب خورده [ى واقعى] كسى است كه فريب دنيا را بخورد؛ زيان ديده ، كسى است كه به دنيا آرميد؛ به هلاكت در افتاده ، كسى است كه دنيا را دوست داشت و خواستارش شد. پس به درگاه آفريدگارتان توبه آريد و از پروردگارتان پروا كنيد و بترسيد از آن روزى كه هيچ پدرى به كار فرزندش نمى آيد و هيچ فرزندى نيز به كار پدرش نخواهد آمد.

١ / ٢ ـ ٣

دل بستگى به دنيا

٣١٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : به دنيا دل مبنديد ، كه دنيا ، جدايىِ خود را اعلام كرده و به فريبندگى هاى خويش ، فرا مى خواند. پس ، از مصيبت آفرينى هاى آن ، بر حذر باشيد.

٣١٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در اندرزش به ا اى پسر مسعود! به دنيا دل مبند و بدان ميارام ؛ زيرا به زودى از آن جدا خواهى شد.

٣٢٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : از آنان نباشيد كه دنياى زودگذر ، فريبشان داد و آرزو ، گولشان زد و اسير نيرنگ [ ِ دنيا] شدند و در نتيجه، به سراى بدى كه زود زوال مى پذيرد و آماده انتقال [به ديگرى] است، دل بستند. آنچه از اين دنياى شما باقى مانده ، در برابر آنچه گذشته ، به اندازه خُسباندن اشترى [براى آسودن ساعاتى] يا بستن پستان حيوان شيردهى [١] بيش نيست. پس بر چه درنگ مى كنيد و منتظر چه هستيد؟!

[١] عرب ها عادت داشتند كه هنگام رها كردنِ حيوانات شيرده خويش در چراگاه ، پستان هاشان را با كيسه اى مى بستند و غروب كه بر مى گشتند ، كيسه ها را باز مى كردند و حيوانات را مى دوشيدند (النهاية : ج ٣ ص ٢٢ «صرر»).