دنيا و آخرت از نگاه قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٣١
١٤.امام على عليه السلام : دنيا ، دار آماجِ بلاها و پيشامدهاست.
١٥.امام على عليه السلام : مردم دنيا، آماج بلاهايند، و هدف [١] مصيبت ها، و تاراج رنج ها و صَدَمات.
١٦.امام صادق عليه السلام : هيچ كس نيست كه به نوشى بى نيش دست يابد، اگر چه همه عوامل به يارى اش بيايد.
ر . ك : ص ٤٢٣ (زيان هاى دنيادوستى / خستگى) .
ج ـ مصيبتكده
١٧.امام على عليه السلام : دنيا، مالامال از مصيبت هاست و با فاجعه ها و رويدادهاى تلخ ، فرا مى رسد. [٢]
١٨.امام على عليه السلام : دنيا، [سراسر] مصيبت هايى جگرسوز است، مرگ هايى دردناك و مجازات هايى خُرد كننده.
١٩.امام على عليه السلام ـ در حكمت هاى منسوب به ايش دنيا، پُر مصيبت است . آبشخورهايش تلخ است و دوستى را از دوستى بهره مند نمى گردانَد.
٢٠.امام على عليه السلام : دنيا، سراى ناگوارى هاست. هركه در آن مهلت داده نشود ، به مصيبت مرگ خويش ، گرفتار مى آيد و هركه در آن مهلت داده شود ، به مرگ عزيزانش داغدار مى شود.
[١] دَريّة يا دريئة: حلقه اى كه براى آموختن، بر آن تير و نيزه اندازند (القاموس المحيط : ج٤ ص٣٢٧ «درى»).[٢] طارق: آينده در شب، پيشامد ناگوار، پيشامد ناگوار در شب. طارق ، در اصل، كسى را گويند كه در شب نزد كسى بيايد و گاهى در مطلق كسى كه نزد كسى برود ، استعمال مى شود.