٣٥٩.امام على عليه السلام : دنيا، سرايى است كه براى آن ، نيستى رقم خورده است و براى اهلش رخت بربستن از آن. دنيا ، شيرين و دل پذير است و شتابان به سراغ خواهانش مى رود و به دل بيننده مى نشيند . پس با بهترين توشه اى كه در اختيار داريد ، از دنيا بكوچيد و در آن ، بيش از كفاف مخواهيد و از آن ، بيش از آنچه شما را به مقصد مى رساند ، نطلبيد.

٣٦٠.امام زين العابدين عليه السلام : دنيا دو گونه است: دنياى در حدّ كفاف [١] و دنياى لعنت شده.

ر . ك : ج٢ ص٢١٣ (فصل ششم : نمونه هاى زهد) .

١ / ٢ ـ ٧

دنيايى كه مانع رسيدن به خير آخرت مى شود

٣٦١.تنبيه الخواطر: پيامبر خدا در دعايش مى گفت: «خدايا! پناه مى برم به تو از دنيايى كه مانع خير آخرت شود، و از زندگى اى كه مانع خير مرگ گردد».

٣٦٢.امام صادق عليه السلام ـ از دعاى ايشان در تعقيب خدايا! پناه مى برم به تو از دنيايى كه مانعِ خير آخرت شود و از اكنونى كه مانعِ خير آينده شود و از زندگى اى كه مانعِ خير مرگ گردد و از آرزويى كه مانعِ نيكويىِ عمل گردد.

٣٦٣.لقمان عليه السلام ـ در سفارش به فرزندش ـ : فرزندم! نه چندان وارد دنيا شو كه به آخرتت لطمه بزند و نه چنان رهايش كن كه بارى بر دوش مردم باشى.

[١] بلاغ: كفاف، يا آن مقدار از قوت كه براى زنده ماندن كفايت كند ؛ وسيله رسيدن به مطلوب.