قرآن كريم ، زندگى پيش از مرگ را گاه «زندگى دنيا» [١] مى نامد ، مانند: « يَعْلَمُونَ ظَـهِرًا مِّنَ الْحَيَوةِ الدُّنْيَا وَ هُمْ عَنِ الاْآخِرَةِ هُمْ غَـفِلُونَ. [٢] از زندگى دنيا ، ظاهرى را مى شناسند و از آخرت غافل اند » . و گاه آن را «زندگى نخست» مى خواند ، مانند: « لَهُ الْحَمْدُ فِى الاْءُولَى وَ الاْآخِرَةِ . [٣] ستايش ، در زندگى نخست و زندگى پسين ، ويژه اوست » . و گاه با تعبير «أدنى» به آن اشاره مى نمايد ، مانند : «يَأْخُذُونَ عَرَضَ هَـذَا الأَْدْنَى. [٤] متاع اين [زندگىِ] نزديك تر (/ پست تر) را مى گيرند » . و گاه آن را «زندگى زودگذر (العاجلة ) » مى نامد، مانند: «مَّن كَانَ يُرِيدُ الْعَاجِلَةَ عَجَّلْنَا لَهُ فِيهَا مَا نَشَاءُ لِمَن نُّرِيدُ . [٥] هر كه خواهان گذراست ، در همين دنيا آنچه را بخواهيم ، به هر كه بخواهيم ، مى دهيم » .

[١] كلمه «دنيا» در قرآن ، يكصد و يازده بار در «زندگى پيش از مرگ» به كار رفته است كه شصت و نه بار آن ،پس از لفظ «حيات» است.[٢] روم : آيه ٧ .[٣] القصص : آيه ٧٠ . نيز ر .ك : ليل : آيه ١٣ وضحى : آيه ٤ .[٤] اعراف : آيه ١٦٩ .[٥] اسراء : آيه ١٨ . نيز ، ر .ك : قيامت : آيه ٢٠ ، انسان : آيه ٢٧ .