١٤١٤٣.الإمامُ زينُ العابدينَ عليه السلام ـ مِن كِتابِهِ إلى مُحَمَّدِ بنِ مُسلِمِ الزُّهري: كَفانا اللّه ُ و إيّاكَ مِنَ الفِتَنِ ، و رَحِمَكَ مِنَ النّارِ ، فقَد أصبَحتَ بِحالٍ يَنبَغي لِمَن عَرَفَكَ بِها أن يَرحَمَكَ ، فقَد أثقَلَتكَ نِعَمُ اللّه ِ بِما أصَحَّ مِن بَدَنِكَ ، و أطالَ مِن عُمُرِكَ ، و قامَت عَلَيكَ حُجَجُ اللّه ِ بِما حَمَّلَكَ مِن كِتابِهِ ، وَ فَقَّهَكَ فيهِ مِن دِينِهِ ، و عَرَّفَكَ مِن سُنَّةِ نَبِيِّهِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله ، (فَرضيَ) لَكَ في كُلِّ نِعمَةٍ أنعَمَ بِها عَلَيكَ ، و في كُلِّ حُجَّةٍ احتَجَّ بِها عَلَيكَ الفَرضَ (بما) قَضى . [٦]

١٤١٣٨.امام على عليه السلام : علمى كه به آن عمل نشود، حجّتى است براى خداوند بر بنده.

١٤١٣٩.امام على عليه السلام : دنيا همه اش نادانى است، مگر آن جاها كه علم باشد و علم همه اش حجت است، مگر علمى كه به آن عمل شود.

١٤١٤٠.امام على عليه السلام : علم، عذر و بهانه را از دست بهانه جويان گرفته است.

١٤١٤١.امام على عليه السلام : علمِ بدون عمل وبال است؛ عملِ بدون علم گمراهى است.

١٤١٤٢.امام حسن عليه السلام : علم، براى فرا گيرندگان آن، جاى عذر و بهانه اى باقى نگذاشته است.

١٤١٤٣.امام زين العابدين عليه السلام ـ در نامه خود به محمّد بن مسلم زهرى ـنوشت : خداوند ما و تو را از فتنه ها نگه دارد و به تو از آتش دوزخ رحم كند؛ چه، تو به حال و روزى افتاده اى كه سزاست هر كس تو را بدان حال ببيند برايت دلسوزى كند؛ زيرا نعمتهاى خداوند تو را سنگين بار كرده است: تنى سالم و عمرى دراز به تو داده است. حجّتهاى خدا بر تو اقامه شده است؛ زيرا كه تو را قرآن دان كرده و در دينش فقيه گردانيده و سنّت پيامبرش محمّد صلى الله عليه و آله را به تو شناسانده است. در هر نعمتى كه به تو داده و در هر حجّتى كه برايت آورده، وظيفه اى مقرّر فرموده است.

[١] غرر الحكم : ٦٢٩٦.[٢] بحار الأنوار : ٢/٢٩/٩.[٣] نهج البلاغة: الحكمة ٢٨٤.[٤] غرر الحكم : ١٥٨٧ ، ١٥٨٨.[٥] بحار الأنوار : ٧٨/١٠٩/١٩.[٦] تحف العقول : ٢٧٤.