ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٤٨٤

١٥٢٩٣.عنه عليه السلام : أيُّها الناسُ غيرُ المَغفولِ عَنهُم ، و التارِكونَ المَأخوذَ مِنهُم ، مالي أراكُم عنِ اللّه ِ ذاهِبينَ ، و إلى غيرِهِ راغِبينَ ؟ ! [١]

١٥٢٩٤.الإمامُ زينُ العابدينَ عليه السلام : وَيحَكَ يا بنَ آدمَ ! الغافِلُ و ليسَ بمَغفولٍ عَنهُ ، ابنَ آدمَ إنّ أجَلَكَ أسرَعُ شَيءٍ إلَيكَ ، قد أقبَلَ نَحوَكَ حَثيثا يَطلُبُكَ ... ! [٢]

١٥٢٩٥.بحار الأنوار عن سلمان الفارِسيّ : عَجِبتُ بِسِتٍّ : ثلاثةٌ أضحَكَتنِي و ثلاثةٌ أبكَتني ، فأمّا التي أبكَتني : فَفِراقُ الأحِبَّةِ محمّدٍ صلى الله عليه و آله ، و هَولُ المُطَّلَعِ ، و الوُقوفُ بينَ يَدَي اللّه ِ عَزَّ و جلَّ . و أمَّا التي أضحَكَتنِي فطالِبُ الدنيا و المَوتُ يَطلُبُهُ ، و غافِلٌ و ليسَ بمَغفولٍ عَنهُ ، و ضاحِكٌ مِل ءَ فِيهِ و لا يَدرِي أ رُضِيَ لَهُ أم سُخِطَ . [٣]

٣٠٤٩

تَنبيهٌ لِلغافِلينَ

١٥٢٩٦.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : الحَذَرَ ، الحَذَرَ ، أيُّها المُستَمِعُ ! و الجِدَّ الجِدَّ أيُّها الغافِلُ ! و لا يُنَبِّئُكَ مِثلُ خَبيرٍ . [٤]

١٥٢٩٣.امام على عليه السلام : اى مردمى كه از كار شما غافل نيستند و اى مردمى كه [خدا و اوامر او را ]رها كرده ايد و[هر چه داريد از جان و مال و فرزند] از شما گرفته مى شود، چه شده است كه مى بينم از خدا روي گردان شده ايد و به غير او روى آورده ايد؟

١٥٢٩٤.امام زين العابدين عليه السلام : واى بر تو اى آدمى زاده! اى غافلى كه از تو غافل نيستند، اى فرزند آدم! مرگِ تو شتابانتر از هر چيز ديگرى به سوى تو مى آيد؛ سراسيمه سوى تو آمده است و تو را مى جويد.

١٥٢٩٥.بحار الأنوار ـ به نقل از سلمان فارسى ـ: از شش چيز در شگفتم: سه چيز آن مرا مى خنداند و سه چيز ديگر به گريه ام مى اندازد. آن سه چيز كه مرا به گريه مى اندازد: جدايى از دوستان، يعنى محمّد صلى الله عليه و آله است و هراس و وحشت قيامت و ايستادن در پيشگاه خداوند عزّ و جلّ. و اما آن سه چيزى كه مرا به خنده وا مى دارد: يكى آن كسى است كه در پى دنياست، حال آن كه مرگ در پى او مى باشد، ديگرى كسى كه در غفلت به سر مى برد حال آن كه از او غافل نيستند [و خداوند ناظر و مراقب اعمال اوست] و سوم كسى كه دهانش به خنده باز مى شود در صورتى كه نمى داند آيا از او خشنودند يا ناخشنود.

٣٠٤٩

بيدار باشِ غافلان

١٥٢٩٦.امام على عليه السلام : هشدار، هشدار، اى شنونده! بكوش، بكوش، اى بى خبر! كه هيچ كس مانند [منِ ]آگاه، تو را خبردار نمى كند.