١٥٣٩٩.عنه عليه السلام ـ في وصيَّتِهِ لابنِهِ ـ: إذا وَجَدتَ مِن أهلِ الفاقَةِ مَن يَحمِلُ لكَ زادَكَ إلى يَومِ القِيامَةِ ، فَيُوافِيكَ بهِ غَدا حيثُ تَحتاجُ إلَيهِ ، فَاغتَنِمْهُ و حَمِّلْهُ إيّاهُ . [٢]

١٥٤٠٠.عنه عليه السلام ـ أيضا ـ: اغتَنِمْ مَنِ استَقرَضَكَ في حالِ غِناكَ ، لِيَجعَلَ (يَحصلَ) قَضاءَهُ لكَ في يَومِ عُسرَتِكَ . [٣]

١٥٤٠١.الإمامُ الباقرُ عليه السلام : اِغتَنِمْ مِن أهلِ زَمانِكَ خَمسا : إن حَضَرتَ لم تُعرَفْ ، و إن غِبتَ لم تُفتَقَدْ ، و إن شَهِدتَ لم تُشاوَرْ ، و إن قُلتَ لَم يُقبَلْ قَولُكَ ، و إن خَطَبتَ لم تُزَوَّجْ . [٤]

٣٠٦٣

غَنيمَةُ الأكياسِ

١٥٤٠٢.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : غَنيمَةُ الأكياسِ مُدارَسَةُ الحِكمَةِ . [٥]

١٥٣٩٨.امام على عليه السلام : رحمت خدا بر آن كس (بنده اى) كه سخن حكيمانه اى را شنيد و پذيرا شد،... مهلت عمر را غنيمت شمرد و بر مرگ پيشى گرفت و از عمل توشه اندوخت.

١٥٣٩٩.امام على عليه السلام ـ در سفارش به فرزند خويش ـفرمود : هرگاه از نيازمندان كسى را يافتى كه با خودش توشه تو را به روز قيامت بَرَد و فردا روز كه تو به آن توشه نياز دارى آن را به تو رساند، وجود او را غنيمت شمار و آن بارِ توشه را بر دوش او نِه .

١٥٤٠٠.امام على عليه السلام ـ در سفارش به فرزندش ـفرمود : وجود كسى را كه در روزگار توانگريت از تو وام خواهد تا در روز سختى و تنگ دستيت (روز قيامت) آن وام را به تو پس دهد، غنيمت شمار .

١٥٤٠١.امام باقر عليه السلام : از مردم روزگارت پنج چيز را [براى خود] غنميت دان : هرگاه حضور داشته باشى، تو را نشناسند و هرگاه غايب باشى، كسى جوياى تو نشود و هرگاه در انجمنى باشى، با تو مشورت نشود و اگر سخنى گويى سخنت پذيرفته نشود و اگر به خواستگارى رفتى به تو همسر ندهند.

٣٠٦٣

غنيمت زيركان

١٥٤٠٢.امام على عليه السلام : غنيمت زيركان، آموختن حكمت است.

[١] نهج البلاغة : الخطبة ٧٦ .[٢] نهج البلاغة: الكتاب٣١.[٣] نهج البلاغة : الكتاب ٣١.[٤] تحف العقول : ٢٨٤.[٥] غرر الحكم : ٦٤٤١.