ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٤٦٨

١٥٢٣٧.عنه عليه السلام : مَن قالَ في وَترِهِ إذا أوتَرَ : «أستَغفِرُ اللّه َ و أتوبُ إلَيهِ» سَبعينَ مَرَّةً و هُو قائمٌ ، فَواظَبَ على ذلكَ حتّى يَمضِيَ لَهُ سَنَةٌ ، كَتَبَهُ اللّه ُ عِندَهُ مِن المُستَغفِرِينَ بالأسحارِ ، و وَجَبَت لَهُ المَغفِرَةُ مِنَ اللّه ِ عَزَّ و جلَّ . [١]

١٥٢٣٨.عنه عليه السلام ـ في قَول يعقوبَ لبَنيه : «سَوفَ أستَغفرُ لكُ: أخَّرَها إلى السَّحَرِ ليلةَ الجُمُعةِ . [٢]

١٥٢٣٩.الكافي : كان أبو الحسن الأوّل عليه السلام إذا رَفَعَ رَأسَهُ مِن آخِرِ رَكعَةِ الوَترِ قالَ : هذا مَقامُ مَن حَسَناتُهُ نِعمَةٌ مِنكَ ، و شُكرُهُ ضَعيفٌ ، و ذَنبُهُ عظيمٌ ، و ليسَ لَهُ إلاّ دَفعُكَ و رَحمَتُكَ ؛ فإنّكَ قُلتَ في كتابِكَ المُنزَلِ على نبيِّكَ المُرسَلِ صلى الله عليه و آله : «كانُوا قَليلاً مِن اللَّيلِ ما يَهْجَعُونَ * و بالأسحارِ هُم يَستَغفِرونَ» [٣] طالَ هُجُوعِي ، و قَلَّ قِيامِي ، و هذا السَّحَرُ و أنا أستغفِرُكَ لذَنبِي استِغفارَ مَن لَم يَجِدْ لنفسِهِ ضَرّا و لا نَفعا ، و لا مَوتا و لا حَياةً و لا نُشورا ، ثُمّ يَخرُّ ساجِدا صلواتُ اللّه ِ علَيهِ . [٤]

١٥٢٣٧.امام صادق عليه السلام : هر كس در نماز وتر خود در حالى كه ايستاده است هفتاد مرتبه بگويد : «أستغفر اللّه و أتوب إليه» و اين كار را تا يك سال ادامه دهد، خداوند نام او را در زمره آمرزش خواهانِ در سحرگاهان بنويسد و آمرزش خداوند عزّ و جلّ بر او لازم گردد.

١٥٢٣٨.امام صادق عليه السلام ـ درباره كلام يعقوب به فرزندش : «بزودى از پروردگافرمود : دعا كردن براى آنان را تا سحرگاه شب جمعه به تأخير انداخت.

١٥٢٣٩.الكافى : امام كاظم عليه السلام هرگاه از ركعت آخر نماز وتر سر بر مى داشت عرضه مى داشت : «اين كسى است كه حسناتش نعمتى است از سوى تو و شكر گزاريش ناچيز است و گناهش بزرگ و چيزى جز حمايت و رحمت تو ندارد. و تو در كتاب خود كه بر پيامبر مرسل خويش نازل كردى فرمودى: «اندكى از شب را مى خوابيدند و در سحرگاهان استغفار مى كردند». خفتنم به درازا است و شب زنده داريم اندك و اينك سحر است و من براى گناهم از درگاه تو آمرزش مى طلبم؛ آمرزش خواهىِ كسى كه نه سود و زيانش در اختيار اوست و نه مرگ و نه زندگى و نه رستاخيزش» . سپس آن حضرت، صلوات اللّه عليه، به سجده مى افتاد.