١٤٤٥١.شرح نهج البلاغة : خَرَجَ العَطاءُ في أيّامِ المَنصورِ، وَ أقامَ الشُّقرانِىُّ ـ مِن وَلَد شُقْرانَ مَولى رَسولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله ـ بِبابِهِ أيّاما لا يَصِلُ إلَيهِ عَطاؤُوهُ؛ فَخَرَجَ جَعفَرُ بنُ مُحَمَّدٍ مِن عِندِ المَنصورِ، فَقامَ الشُّقرانِىُّ إلَيهِ، فَذَكَرَ لَهُ حاجَتَهُ، فَرَحَّبَ بِهِ، ثُمَّ دَخَلَ ثانِيا إلَى المَنصورِ، وَ خَرَجَ وَ عَطاءُ الشُّقرانِىُّ في كُمِّهِ فَصَبَّهُ في كُمِّهِ ثُمَّ قال: يا شُقْرانُ، إنَّ الحَسَنَ مِن كُلِّ أحدٍ حَسَنٌ، و إنَّهُ مِنكَ أحسَنُ لِمَكانِك مِنّا، و إنَّ القَبيحَ مِن كُلِّ أحَدٍ قَبيحٌ، وَ هُوَ مِنكَ أقبَحُ لِمَكانِكَ مِنّا . [١]

(انظر) الأجر: باب ٨. الثواب: باب ٤٨٠. الخُلق: ح ٥٢٧٥ .

١٤٤٥١.شرح نهج البلاغه : در ايام منصور دوانيقى، مقررى پرداخت مى شد . شخصى به نام شقرانى از نوادگان شقران، آزاد شده پيامبر صلى الله عليه و آله ، به دربار منصور آمد و چند روز در آنجا اقامت كرد، ولى مقررى اش پرداخت نشد . از قضا، امام صادق عليه السلام از پيش منصور بيرون آمد و شقرانى حاجت خود را با ايشان در ميان گذاشت . امام به او خوشامد گفت و به نزد منصور بازگشت و پس از دقايقى برگشت و مقررى شقرانى را كه در آستينى داشت، در آستين وى ريخت و فرمود: اى شقران! خوبى از همگان خوب است امّا از تو خوب تر ؛ به دليل انتسابت به ما و زشتى، از همگان زشت است، امّا از تو زشت تر؛ به دليل انتسابت به ما . [٢]

[١] شرح نهج البلاغة : ١٨/٢٠٥ . فَاستَحسَنَ الناسُ ما قالَهُ، وَ ذلِكَ لأَِنَّ الشُقرانِىُّ كانَ صاحِبَ شَرابٍ . قالوا: فَانظُر كَيفَ أحسَنَ السَعىَ فِي استِنجازِ طَلِبَتِهِ، وَ كَيفَ رَحَّبَ بِهِ وَ أكرَمَهُ مَعَ مَعرِفَتِهِ بِحالِهِ وَ كَيفَ وَعَظَهُ وَ نَهاهُ عَنِ المُنكَرِ عَلى وَجهِ التَّعريضِ! قالَ الزَّمَخشَرِىّ: وَ ما هُوَ إلاّ مِن أخلاقِ الأَنبِياءِ .[٢] مردم سخن امام را ستودند ـ و اين، بدان جهت بود كه شقرانى اهل باده نوشى بود ـ و گفتند: نيك بنگريد كه چگونه جعفر بن محمّد براى به دست آوردن مقررى شقرانى تلاش نيكويى به عمل آورد و از او استقبال كرد و او را بزرگ داشت، با اين كه حال او را مى دانست، و در عين حال، او را پند و اندرز داد و با كنايه و اشاره وى را از انجام منكر باز داشت . زمخشرى گفته است: و اين، جز از خوى و منش پيامبران نيست .