ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٤٩٧
١٥٣٥٢.عنه عليه السلام : الغِلُّ يُحبِطُ الحَسَناتِ . [١]
١٥٣٥٣.عنه عليه السلام : أشَدُّ القُلوبِ غِلاًّ قَلبُ الحَقُودِ . [٢]
١٥٣٥٤.عنه عليه السلام : اُحصُدِ الشَرَّ مِن صَدرِ غَيرِكَ بِقَلْعِهِ مِن صَدرِكَ . [٣]
١٥٣٥٥.عنه عليه السلام : قد اصطَلَحتم علَى الغِلِّ فيما بَينَكُم ، و نَبَتَ المَرعى عَلى دِمَنِكُم ، و تَصافَيتُم على حُبِّ الآمالِ ، و تَعادَيتُم في كَسبِ الأموالِ . [٤]
١٥٣٥٦.عنه عليه السلام ـ في صفةِ الملائكةِ ـ: لم يُفَرِّقْهُم سُوءُ التَّقاطُعِ ، و لا تَولاّهُم غِلُّ التَّحاسُدِ . [٥]
١٥٣٥٧.عنه عليه السلام : إنّي لَمِن قَومٍ لا تَأخُذُهُم في اللّه ِ لَومَةُ لائمٍ ، سِيماهُم سِيما الصِّدِّيقينَ، و كلامُهُم كلامُ الأبرارِ... لا يستَكبِرونَ ، و لا يَعلُونَ، و لا يَغُلُّونَ ، و لا يُفسِدُونَ . [٦]
١٥٣٥٨.الإمامُ الباقرُ عليه السلام ـ في قولهِ تعالى : «و نَزَعْنا ما في صُدُورِه: العَداوَةَ تُنزَعُ مِنهُم . [٧]
١٥٣٥٢.امام على عليه السلام : كينه، كارهاى نيك را از بين مى برد.
١٥٣٥٣.امام على عليه السلام : بد كينه ترين دلها، دل شخص كينه توز است.
١٥٣٥٤.امام على عليه السلام : بدى را از سينه خودت درو كن، تا آن را از سينه ديگران بركنى.
١٥٣٥٥.امام على عليه السلام : شما بر كينه ورزى به يكديگر همداستان شده ايد و گياهان بر روى سرگين گاه هاى [٨] (كينه هاى ديرينه) شما روييده است و در دلبستگى به آرزوها با يكديگر همداستان شده ايد و در به دست آوردن مال و ثروت، با يكديگر دشمنى مى كنيد.
١٥٣٥٦.امام على عليه السلام ـ در وصف فرشتگان ـفرمود : كارِ زشتِ جدايى و از هم بريدن، آنان را پراكنده نساخته است و كينه ناشى از حسد ورزى، بر آنان حكمفرما نشده است.
١٥٣٥٧.امام على عليه السلام : من از آن مردمى هستم كه سرزنش هيچ سرزنشگرى آنان را از راه خدا باز نمى دارد. سيمايشان سيماى راستان است و گفتارشان گفتار نيكان... نه گردن فرازى مى كنند، نه برترى مى جويند، نه كينه در دل مى پرورند و نه فساد مى انگيزند.
١٥٣٥٨.امام باقر عليه السلام ـ درباره آيه «و كينه اى را كه در سينه هاى آنان بوفرمود: يعنى، دشمنى را از ميان آنان ريشه كن مى كند.
[١] غرر الحكم : ٦٤٢.[٢] غرر الحكم : ٢٩٣٢.[٣] تنبيه الخواطر: ١/٣٩.[٤] نهج البلاغة : الخطبة ١٣٣.[٥] نهج البلاغة : الخطبة ٩١.[٦] نهج البلاغة : الخطبة ١٩٢ .[٧] تفسير القمّي : ١/٢٣١.[٨] در متن حديث «دِمَن» آمده است. «دِمَن»، جمع دِمْنه؛ به جايى گفته مى شود كه رمه چهارپايان (مانند گوسفند و شتر و گاو) را در آن جا استراحت مى دهند و پر از سرگين آنها مى شود. حضرت دلهاى آنان را به چنين جايى تشبيه فرموده است. اين واژه به معناى كينه هاى ديرينه نيز آمده است ـ م .