١٤٣٣٠.عنه عليه السلام : أينَ الّذينَ عُمِّروا فنَعِموا ، و عُلِّموا ففَهِموا ، و اُنظِروا فلَهَوا ، و سُلِّموا فنَسُوا ، اُمهِلوا طَويلاً ، و مُنِحوا جَميلاً ؟ ! [٤]

١٤٣٣١.عنه عليه السلام ـ في صِفَةِ المَأخوذينَ عَلى الغِرَّةِ عِندَ المَ: ثُمَّ ازدادَ المَوتُ فيهِم وُلوجا ، فَحِيلَ بَينَ أحَدِهِم و بَينَ مَنطِقِهِ ، و إنَّهُ لَبَينَ أهلِهِ يَنظُرُ بِبَصَرِهِ و يَسمَعُ بِاُذُنِهِ ، عَلى صِحَّةٍ مِن عَقلِهِ و بَقاءٍ مِن لُبِّهِ ، يُفَكِّرُ فيمَ أفنى عُمرَهُ ، و فيمَ أذهَبَ دَهرَهُ ! [٥]

٢٨٨١

بَقِيَّةُ العُمُرِ

١٤٣٣٢.رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : مَن أحسَنَ فيما بَقِيَ مِن عُمرِهِ لَم يُؤاخَذْ بِما مَضى مِن ذَنبِهِ ، و مَن أساءَ فيما بَقِيَ مِن عُمرِهِ اُخِذَ بِالأوَّلِ و الآخِرِ . [٦]

١٤٣٢٧.امام على عليه السلام : بدترين چيزى كه آدمى وقت خود را مصروف آن سازد، كارهاى زائد است.

١٤٣٢٨.امام على عليه السلام : هر كس به چيزى كه مهمّ نيست بپردازد، آنچه را كه اهميت بيشترى دارد از دست مى دهد.

١٤٣٢٩.امام على عليه السلام : زنهار كه عمر خود را براى چيزى هدر دهيد كه برايتان باقى نمى ماند؛ زيرا عمرهاى از دست رفته بر نمى گردد.

١٤٣٣٠.امام على عليه السلام : كجايند كسانى كه عمر بسيار كردند و در ناز و نعمت زيستند و علم آموخته شدند و فهم و دانايى يافتند و مهلت داده شدند و به غفلت گذراندند و سلامتى داده شدند و فراموش كردند!؟ مهلت زيادى به آنها داده شد و احسان و نيكويى ديدند؟

١٤٣٣١.امام على عليه السلام ـ در وصف كسانى كه غافلگير مرگ مى شوند ـفرمود : آن گاه مرگ به پيكر آنان بيشتر و بيشتر نفوذ مى كند و شخص را از سخن گفتن مى اندازد، در حالى كه ميان اعضاى خانواده خويش است و با چشمانش [آنان را] مى بيند و با گوشش مى شنود و خِردش سالم و عقلش به جاست. به اين مى انديشد كه عمرش را در چه راهى صرف كرده و روزگارش را چگونه به سر برده است!

٢٨٨١

باقيمانده عمر

١٤٣٣٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس در باقيمانده عمر خويش كار نيك كند، به گناهان گذشته اش مؤاخذه نشود و هر كس در باقيمانده عمرش گناه و بدى كند، درباره اعمال سراسر عمرش باز خواست شود. [٧]

[١] غرر الحكم : ٥٦٩٧.[٢] غرر الحكم : ٨٦٠٧.[٣] غرر الحكم : ٢٦١٨ .[٤] نهج البلاغة : الخطبة ٨٣.[٥] نهج البلاغة : الخطبة ١٠٩ .[٦] الأمالي للصدوق: ١١١/٨٩ . أقولُ : و لَنِعمَ ما قيلَ : الدهرُ ساوَمَني عُمري ، فقلتُ لَهُما بِعتُ عُمريَ بالدُّنيا و ما فيها ثُمّ اشتَراهُ بِتَدريجٍ بلا ثَمَنٍ تَبَّت يدا صَفقَةٍ قد خابَ شاريها ![٧] نگارنده گويد: چه نيكو سروده است شاعر [عرب ]كه : روزگار بر سر عمرم با من چانه زد و من به او گفتم عمرم را به دنيا و هر آنچه در دنياست نفروشم سپس اندك اندك به رايگان از من خريد بريده باد دستان سودايى كه فروشنده اش زيان كرد!