١٤٥٨٩.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : فَاللّه َ اللّه َ عِبادَ اللّه ِ ! فإنَّ الدّنيا ماضِيَةٌ بِكُم عَلى سَنَنٍ ، و أنتُم و السّاعَةُ في قَرَنٍ ، و كأنَّها قَد جاءَت بِأشراطِها ، و أزِفَت بِأفراطِها . [٤]

١٤٥٩٠.تفسير نور الثقلين : ـ في قولهِ تعالى : «فارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتي: و اختُلِف فِي الدُّخان : فقيل : إنّه دخان يأتي من السماء قَبلَ قيام الساعة يَدخُل في أسماع الكفَرة حتّى يكونَ رأسُ الواحد كالرأس الحَنيذ ، و يَعتَري المؤمنَ منه كهيئةِ الزُّكام، و تكون الأرض كلّها كبَيتٍ اُوقِد فيه ليس فيه خِصاص يمدّ ذلك أربعين يوما ، عن عليّ و ابن عبّاس و الحسن [٥] . [٦]

١٤٥٨٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : قيامت بر پا نشود، مگر براى آفريدگان بد.

١٤٥٨٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : قيامت بر پا نشود، مگر براى مردمان بد.

١٤٥٨٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : از بدترين مردمان كسانى هستند كه در زمان حيات خود قيامت را دريابند.

١٤٥٨٩.امام على عليه السلام : از خدا بترسيد، اى بندگان خدا! زيرا كه دنيا همه شما را از يك راه مى برد [و با شما همان مى كند كه با گذشتگان كرد] و شما و زمان قيامت به يك ريسمان بسته هستيد و گويا قيامت نشانه هاى خويش را آشكار ساخته و پرچمهايش را نزديك كرده است.

١٤٥٩٠.تفسير نور الثقلين : درباره آيه «پس چشم به راه روزى باش كه آسمان، دودى آشكار بياورد» ـ : درباره اين دود اختلاف نظر است. به قولى آن دودى است كه، پيش از بر پا شدن قيامت، از آسمان مى آيد و در گوشهاى كفّار داخل مى شود، تا جايى كه سر هر يك از آنها مانند كلّه پخته و بريان شده مى گردد و مؤمن از آن [دود] در حدّ زكام آسيب مى بيند؛ زمين سراسر همچون خانه اى مى شود كه طعمه حريق شده و در آن هيچ سوراخ و شكافى نيست. اين وضع چهل روز ادامه مى يابد. اين قول از على و ابن عباس و حسن روايت شده است. [٧]

[١] بحار الأنوار : ٦/٣١٥/٢٥.[٢] كنز العمّال : ٣٨٤٨٦.[٣] كنز العمّال : ٣٨٤٧٣.[٤] نهج البلاغة : الخطبة ١٩٠.[٥] تفسير نور الثقلين : ٤/٦٢٦/٢٥.[٦] جدير بالذكر أنّ و الأحاديث المنقولة في أشراط الساعة و منها ما نقلناها في هذا الباب ـ أخبارُ آحادٍ ، و أكثرها ضِعاف جدّا لا يمكن التعويل عليها ، إلاّ ما كانت محفوفة بالقرائن التي تؤيّد صدورَها عن النبيّ أو الأئمّة عليهم السلام ، كما لا يجوز طرحها إلاّ ما كان منها مخالفا للكتاب أو الضرورة .[٧] گفتنى است كه احاديثى كه در باب نشانه هاى فرا رسيدن زمان قيامت نقل شده - از جمله همين احاديثى كه ما نقل كرديم - خبرهايى واحد هستند و بيشتر آنها بسيار ضعيفند و نمى توان به آنها اعتماد و تكيه كرد مگر احاديثى كه قرينه هاى بسيار، صدور آنها را از پيامبر صلى الله عليه و آله يا ائمه عليهم السلام تأييد كند. از طرف ديگر ردّ كردن آنها نيز جايز نيست، مگر آن احاديثى كه با قرآن يا ضرورت عقل ناسازگار باشند.