ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٤٧٤

٣٠٤٣

التَّحذيرُ مِنَ الاستِغفارِ مَعَ الإصرارِ

١٥٢٥١.رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : خَيرُ الاستِغفارِ عِندَ اللّه ِ الإقلاعُ و النَّدَمُ . [١]

١٥٢٥٢.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : الاستِغفارُ مَع الإصرارِ ذُنوبٌ مُجَدَّدَةٌ . [٢]

١٥٢٥٣.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : المُقيمُ علَى الذَّنبِ و هُو مِنهُ مُستَغفِرٌ كَالمُستَهزئَ . [٣]

١٥٢٥٤.الإمامُ الرِّضا عليه السلام : المُستَغفِرُ مِن ذَنبٍ و يَفعَلُهُ كَالمُستَهزئَ بربِّهِ . [٤]

١٥٢٥٥.عنه عليه السلام : مَنِ استَغفَرَ بلِسانِهِ و لم يَندَمْ بقَلبِهِ فَقدِ استَهزَأ بنفسِهِ . [٥]

(انظر) الذنب : باب ١٣٨٠. ص التوبة : باب ٤٦٧.

٣٠٤٣

پرهيز از آمرزش خواهى با وجود ادامه دادن به گناه

١٥٢٥١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بهترين استغفار نزد خدا، ترك گناه و پشيمانى [از آن] است.

١٥٢٥٢.امام على عليه السلام : آمرزش خواهى[ها] با وجود ادامه دادن به گناه، خود گناهانى تازه اند.

١٥٢٥٣.امام صادق عليه السلام : كسى كه از گناه استغفار كند و باز به آن ادامه دهد، مانند شخص مسخره كننده است.

١٥٢٥٤.امام رضا عليه السلام : كسى كه از گناهى استغفار مى كند و باز آن را انجام مى دهد، مانند كسى است كه پروردگارش را ريشخند كند.

١٥٢٥٥.امام رضا عليه السلام : هر كه به زبانش آمرزش بخواهد و در دلش [از گناه خود ]پشيمان نباشد، خودش را ريشخند كرده است.