١٥٤٤٦.الكافي : كانَ رجلٌ يَدخُلُ على أبي عبدِ اللّه ِ عليه السلام مِن أصحابِهِ فَغَبَرَ زَمانا لا يَحُجُّ ، فَدَخَلَ علَيهِ بعضُ مَعارفِهِ فقالَ لَهُ : فلانٌ ما فَعَلَ ؟ قالَ: فَجَعَلَ يُضَجِّعُ الكلامَ ؛ يَظُنُّ أنّهُ إنّما يَعنِي المَيسَرَةَ و الدنيا ، فقالَ أبو عبدِ اللّه ِ عليه السلام : كيفَ دِينُهُ ؟ فقالَ : كما تُحِبُّ ، فقالَ : هُو و اللّه ِ الغِنى . [٥]

١٥٤٤٢.امام على عليه السلام : توانگر بودن به خدا، بزرگترين توانگرى است؛ توانگر بودن به غير خدا، بزرگترين نادارى و بدبختى است.

١٥٤٤٣.امام على عليه السلام : هر كه به خدا توانگر شود، مردم به او نيازمند گردند.

١٥٤٤٤.امام زين العابدين عليه السلام : هيچ كس به خدا توانگر نشد، مگر اين كه مردم به او نيازمند شدند.

ه ـ اهتمام به آخرت

١٥٤٤٥.امام على عليه السلام : هر كه روز خود را بياغازد و آخرت همّ و غم او باشد، با وجود نادارى، توانگر باشد و با وجود بى كسى، تنها نباشد و بدون داشتن ايل و تبار، نيرومند باشد.

و ـ ديندارى و تقوا

١٥٤٤٦.الكافى : مردى از اصحاب امام صادق عليه السلام بود كه مرتب خدمت ايشان مى رسيد. مدّتى گذشت و حج نگزارد [و به خدمت امام نرسيد]. يكى از آشنايانِ آن مرد به حضور امام رسيد، امام از او پرسيد : فلانى چه مى كند؟ آن مرد به خيال اين كه مقصود حضرت دارايى و مال دنياست [و به دليل تنگدستى نمى تواند حج گزارد]، سعى كرد مطلب را در لفافه بيان كند؛ امام صادق عليه السلام به او فرمود : دينش چگونه است؟ عرض كرد : چنان كه شما مى پسندى. حضرت فرمود : به خدا قسم ثروت واقعى اين است.

[١] غرر الحكم : ١٨١٧ و ١٨١٨.[٢] كشف الغمّة : ٣/١٣٧.[٣] الدرّة الباهرة : ٢٦.[٤] الأمالي للطوسي : ٥٨٠/١١٩٨.[٥] الكافي : ٢/٢١٦/٤.