١٥٤٨٦.عنه عليه السلام : لا يَنبَغِي لِلعَبدِ أن يَثِقَ بخَصلَتَينِ : العافِيَةِ و الغِنى، بَينا تَراهُ مُعافىً إذ سَقِمَ، و بَينا تَراهُ غَنِيّا إذِ افتَقَرَ . [٥]

١٥٤٨٧.عنه عليه السلام : لا تَكُن مِمَّن يَرجُو الآخِرَةَ بغَيرِ العَمَلِ ... اللهوُ مَع الأغنياءِ أحَبُّ إلَيهِ مِن الذِّكرِ مَع الفُقَراءِ . [٦]

١٥٤٨٨.عنه عليه السلام : إظهارُ الغِنى مِن الشُّكرِ ، إظهارُ التَّباؤسِ يَجلِبُ الفَقرَ . [٧]

١٥٤٨٩.عنه عليه السلام : رُبَّ غَنِيٍّ أذَلُّ مِن نَقَدٍ ، رُبَّ فَقيرٍ أعَزُّ مِن أسَدٍ . [٨]

١٥٤٨٢.امام على عليه السلام : ثروتمندِ حريص، نيازمند است.

١٥٤٨٣.امام على عليه السلام : هر كه توانگر باشد، نزد كسان خود گرامى است و هر كه تهيدست باشد، نزد آنان خوار است.

١٥٤٨٤.امام على عليه السلام : توانگرى، در غربتْ وطن است و فقر، در وطنْ غربت.

١٥٤٨٥.امام على عليه السلام : توانگرى غير آقا را آقايى مى بخشد. مال، ناتوان را نيرومند مى سازد.

١٥٤٨٦.امام على عليه السلام : بنده را نشايد كه به دو خصلت اعتماد كند : تندرستى و توانگرى؛ زيرا در حالى كه او را تندرست مى بينى، ناگهان بيمار مى شود و در حالى كه توانگرش مى بينى، ناگهان تهيدست مى گردد.

١٥٤٨٧.امام على عليه السلام : چونان كسى مباش كه بدون عمل، به آخرت اميد بسته است ... لهو و لعب با توانگران را از ذكر خدا با بينوايان دوست تر مى دارد.

١٥٤٨٨.امام على عليه السلام : اظهار توانگرى گونه اى شكر است. فقير نشان دادن، فقر مى آورد.

١٥٤٨٩.امام على عليه السلام : بسا توانگرى كه از كَتَك [٩] ذليل تر است. بسا تهيدستى كه از شير عزيزتر است.

[١] بحار الأنوار : ٧٨/١٠/٦٧.[٢] غرر الحكم : ٨٨٧٩.[٣] نهج البلاغة : الحكمة ٥٦.[٤] غرر الحكم: ٤٦٠، ٤٦١.[٥] نهج البلاغة : الحكمة ٤٢٦.[٦] نهج البلاغة : الحكمة ١٥٠.[٧] غرر الحكم : ١١٤٠ و ١١٤١.[٨] غرر الحكم : ٥٢٨٤ و ٥٢٨٥.[٩] گونه اى گوسفند زشت منظر كه دست و پاهايى كوچك دارد و در گذشته آن را از بحرين مى آوردند. اين نوع گوسفند در ميان عربها به خوارى و بى مقدارى مشهور است ـ م.