١٤٧١٤.الإمامُ عليٌّ عليه السلام ـ لَمّا اُتِيَ بِفالوذَجٍ فوُضِعَ قُدّامَهُ ـ: إنَّكَ طَيِّبُ الرّيحِ حَسَنُ اللَّونِ طَيِّبُ الطَّعمِ ، و لكن أكرَهُ أن اُعَوِّدَ نَفسي ما لَم تَعتَدْ . [٦]

١٤٧١٥.المحاسن : اُتِيَ أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام بِخِوانِ فالوذَجٍ ، فوُضِعَ بَينَ يَدَيهِ فنَظَرَ إلى صَفائهِ و حُسنِهِ ، فوَجِئَ بِإصبَعِهِ فيهِ حَتّى بَلَغَ أسفَلَهُ ، ثُمَّ سَلَّها و لَم يَأخُذْ مِنهُ شَيئا ، و تَلَمَّظَ إصبَعَهُ و قالَ : إنَّ الحَلالَ طَيِّبٌ و ما هُوَ بِحَرامٍ ، و لكِنّي أكرَهُ أن اُعَوِّدَ نَفسي ما لَم اُعَوِّدْها ، اِرفَعوهُ عَنّي ، فرَفَعوهُ . [٧]

١٤٧٠٩.امام على عليه السلام : عادت كريمان، بخشندگى است.

١٤٧١٠.امام على عليه السلام : عادت كريمان، نيكى كردن است.

١٤٧١١.امام على عليه السلام : شيوه كريمان، عطا بخشىِ پياپى است.

١٤٧١٢.امام على عليه السلام : شيوه كريمان، وفادارى به پيمانهاست.

١٤٧١٣.امام على عليه السلام : بهترين مردم كسى است كه به گاهِ توانگرى بخشنده و سپاسگزار باشد. بهترين مردم كسى است كه به گاهِ تنگدستى ايثارگر و شكيبا باشد.

٢٩٥٨

نكوهش عادت دادن خود به لذت ها

١٤٧١٤.امام على عليه السلام ـ وقتى براى آن حضرت فالوده اى (حلوايى تهيه شده ازفرمود : تو خوشبو و خوشرنگ و خوش مزه هستى، اما من خوش ندارم نفسم را به چيزى عادت دهم كه بدان عادت نكرده است.

١٤٧١٥.المحاسن : ظرف فالوده اى خدمت امير المؤمنين عليه السلام آورده و در برابر آن حضرت نهاده شد. امام عليه السلام به صافى و زيبايى خوش آن نگريست و انگشت خود را تا ته ظرف در آن فرو برد و سپس بيرون كشيد و چيزى از آن بر نداشت و انگشت خود را چشيد، و فرمود : همانا حلال، پاك و نيكوست و اين حرام نيست، امّا من خوش ندارم نفْسِ خود را به چيزى عادت دهم كه تاكنون بدان عادت نداده ام. اين ظرف را از جلو من برداريد. پس، آن را برداشتند.

[١] غرر الحكم : ٦٢٤٠.[٢] غرر الحكم : ٦٢٤٢.[٣] غرر الحكم : ٥٥٥٠.[٤] غرر الحكم : ٥٥٥٦.[٥] غرر الحكم : ٥٠٢٧ و ٥٠٢٨.[٦] كنز العمّال : ٣٦٥٤٩.[٧] المحاسن : ٢/١٧٨/١٥٠٢ .