١٥١٧١.عنه عليه السلام : إنَّ مِن عَزائمِ اللّه ِ فِي الذِّكرِ الحَكيمِ ، التي علَيها يُثِيبُ و يُعاقِبُ ، و لها يَرضَى و يَسخَطُ ، أنّهُ لا يَنفَعُ عَبدا ـ و إن أجهَدَ نفسَهُ و أخلَصَ فِعلَهُ ـ أن يَخرُجَ مِن الدنيا لاقِيا رَبَّهُ بِخَصلَةٍ مِن هذِهِ الخِصالِ لَم يَتُبْ مِنها : أن يُشرِكَ بِاللّه ِ فيما افتَرَضَ علَيهِ مِن عِبادَتِهِ ، أو يَشفِيَ غَيظَهُ بِهلاكِ نَفسٍ ... . [٣]

٣٠٣٢

ثَوابُ مَن كَفَّ غَضَبَهُ

١٥١٧٢.بحار الأنوار : أوحَى اللّه ُ إلى داوودَ عليه السلام : إذا ذَكَرَنِي عَبدِي حينَ يَغضَبُ ، ذَكَرتُهُ يومَ القِيامَةِ في جَميعِ خَلقِي ، و لا أمحَقُهُ فِيمَن أمحَقُ . [٤]

٣٠٣١

كيفر كسى كه با معصيت خدا خشم خود را فرو بنشاند

١٥١٦٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : همانا دوزخ را درى است كه از آن وارد نشود مگر كسى كه از طريق معصيت خداوند متعال خشم خود را فرو بنشاند.

١٥١٧٠.امام على عليه السلام : هر كه بخواهد به ناحق خشم خود را فرو بنشاند، خداوند به حق، طعم خوارى را به او بچشاند.

١٥١٧١.امام على عليه السلام : از جمله حُكم هاى مهمّ خداوند در قرآن حكيم، كه به واسطه آنها پاداش و كيفر مى دهد و به سبب آنها خشنود و ناخشنود مى شود، اين است كه چنانچه بنده با يكى از اين خصلتها از دنيا به ديدار پروردگارش برود و از آنها توبه نكرده باشد، هر چند در عبادت خود را به زحمت انداخته و عملش را [براى خدا ]خالص گردانيده باشد، هيچ سودى نبرد : در عبادتى كه خدا بر او واجب كرده است برايش شريك قرار دهد، يا با كشتنِ كسى، خشم خود را فرو بنشاند... .

٣٠٣٢

پاداش كسى كه خشم خود را نگه دارد

١٥١٧٢.بحار الأنوار : خداوند به داوود عليه السلام وحى فرمود : هرگاه بنده من در هنگامى كه خشم مى گيرد مرا ياد كند، روز قيامت در ميان همه خلقِ خود به ياد او باشم و او را به همراه كسانى كه نابودشان مى كنم، نابود نگردانم.

[١] تنبيه الخواطر : ١/١٢١.[٢] تحف العقول : ٢٠٧.[٣] نهج البلاغة : الخطبة ١٥٣.[٤] بحار الأنوار : ٧٣/٢٦٦/١٨.