١٥٠٤٢.الطبقات الكبرى عن إياس بن سَلمةَ عن أبيهِ : بارَزَ عَمِّي يَومَ خَيبَرَ مَرحبَ اليَهوديَّ فقالَ مَرحبٌ : قد عَلِمَتْ خَيبَرُ أنّي مَرْحَبُ شاكِي السِّلاحِ بَطَلٌ مُجَرَّبُ إذا الحُروبُ أقبَلَت تَلَهَّبُ فقالَ عَمِّي عامِرٌ : قد عَلِمَتْ خَيبَرُ أنّي عامِرُ شاكِ السِّلاحِ بَطَلٌ مُغامِرُ فَاختَلَفا ضَربَتَينِ فوَقَعَ سيفُ مَرحَبٍ في تُرسِ عامِرٍ و ذَهَبَ عامرٌ يَسفُلُ لَهُ ، فَرَجَعَ السيفُ على ساقِهِ فَقَطَعَ أكحَلَهُ فكانت فيها نَفسُهُ ، قالَ سَلمةُ ابنُ الأكوَعِ : فلَقِيتُ ناسا مِن أصحابِ رسولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله فقالوا : بَطَلَ عَمَلُ عامِرٍ ، قَتَلَ نفسَهُ ! قالَ سَلمةُ : فَجِئتُ إلى رسولِ اللهِ صلى الله عليه و آله أبكِي ، فقلتُ : يا رسولَ اللّه ِ ، أبَطَلَ عَملُ عامِرٍ؟ قالَ: و مَن قالَ ذاكَ ؟ قلتُ : اُناسٌ مِن أصحابِكَ ، قالَ رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : كَذَبَ مَن قالَ ذاكَ ، بَل لَهُ أجرُهُ مَرَّتَينِ . إنّهُ حِينَ خَرَجَ إلى خَيبَرَ جَعَلَ يَرجُزُ بأصحابِ رسولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله و فيهِمُ النبيُّ يَسوقُ الرِّكابَ و هو يقولُ : تَاللّه ِ لولا اللّه ُ ما اهتَدَينا و ما تَصَدَّقنا و ما صَلَّينا إنّ الذينَ كَفَرُوا عَلَينا إذا أرادُوا فِتنَةً أَبَينا و نَحنُ عن فَضلِكَ ما استَغنَينا فَثَبِّتِ الأقدامَ إن لاقَينا و أنزِلَنْ سَكِينَةً عَلَينا فقالَ رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : مَن هذا ؟ قالوا : عامِرٌ يا رسولَ اللّه ِ . قالَ : غَفَرَ لكَ رَبُّكَ . قالَ : و ما استَغفَرَ لإِنسانٍ قَطُّ يَخُصُّهُ إلاّ استُشهِدَ،فلَمّا سَمِعَ ذلكَ عمرُ بنُ الخطّابِ قالَ : يا رسولَ اللّه ِ ، لو ما مَتَّعتَنا بعامرٍ ! فَتَقَدَّمَ فَاستُشهِدَ ، قالَ سَلمةُ : ثُمّ إنَّ نبيَّ اللّه ِ صلى الله عليه و آله أرسَلَني إلى عليٍّ فقالَ : لاَُعطِيَنَّ الرايَةَ اليومَ رَجُلاً يُحِبُّ اللّه َ و رسولَهُ و يُحِبُّهُ اللّه ُ و رسولُهُ . قالَ : فَجِئتُ بهِ أقُودُهُ أرمَدَ فَبَصَقَ رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله في عَينَيهِ ثُمّ أعطاهُ الرايَةَ ، فَخَرَجَ مَرحَبٌ يَخطِرُ بِسَيفِهِ فقالَ : قد عَلِمَتْ خَيبَرُ أنّي مَرْحَبُ شاكِ السلاحِ بَطَلٌ مُجَرَّبُ إذا الحروبُ أقبَلَتْ تَلَهَّبُ فقالَ عليٌّ صلواتُ اللّه ِ علَيهِ و بَرَكاتُهُ : أَنا الذي سَمَّتني اُمِّي حَيدَرَه كَلَيثِ غاباتٍ كَرِيهِ المَنظَرَه أكِيلُهم بالصّاعِ كَيلَ السَّندَرَة [١] فَفَلَقَ رَأسَ مَرحَبٍ بالسيفِ ، و كانَ الفَتحُ على يَدَيهِ . [٢]

١٥٠٤٢.الطبقات الكبرى ـ به نقل از اياس بن سلمه از پدرش ـ: در روز خيبر عمويم براى جنگ با مرحب يهودى به ميدان رفت. مرحب اين رجز را خواند : خيبر مى داند كه من مرحب هستم غرق در سلاحم و پهلوانى كار آزموده ام آن گاه كه آتش جنگها شعله ور شود عموى من عامر نيز چنين رجز خواند : خيبر مى داند كه من عامر هستم سرا پا مسلّحم و پهلوانى ماجرا جويم. آن دو سپس دو ضربه ردّ و بدل كردند. شمشير مرحب در سپر عامر گير كرد و عامر از قسمت پايين بدن مرحب ضربه اى زد و شمشير به ساق پاى خود او برگشت و شاهرگ پايش را قطع كرد و بر اثر آن مُرد. سلمة بن اكوع مى گويد : من به عدّه اى از ياران پيامبر خدا صلى الله عليه و آله برخوردم و آنان گفتند : كار عامر تباه گشت، خودش را كشت. سلمه مى گويد : من با چشم گريان، نزد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آمدم و عرض كردم : اى پيامبر خدا! آيا كار عامر تباه شد؟ پيامبر فرمود : چه كسى اين حرف را زده است؟ عرض كردم : گروهى از ياران شما. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود : دروغ گفته هر كه اين حرف را زده است. بلكه عامر دو پاداش دارد. عامر در راه رفتن به خيبر براى ياران پيامبر خدا صلى الله عليه و آله كه پيامبر نيز در ميانشان بود، رجز مى خواند و سواران را به حركت وا مى داشت.او اين اشعار را مى خواند : ٠به خدا قسم، اگر خدا نبود ما هدايت نمى شديم و زكات نمى داديم و نماز نمى خوانديم ٠كسانى كه ما را انكار كردند هرگاه بخواهند فتنه و آشوب به پا كنند ما زير بار نمى رويم ما از فضل و عنايت تو بى نياز نيستيم ٠پس در هنگام رو يا رويى با دشمن گامهايمان را استوار بدار و بر ما ثبات و آرامش فرو فرست. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود : اين كيست؟ عرض كردند : عامر است اى پيامبر خدا. حضرت فرمود : پروردگارت تو را بيامرزاد. سلمه مى گويد : پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هرگز براى كسى اختصاصاً طلب آمرزش نكرد مگر اين كه او به شهادت رسيد. عمر بن خطّاب چون اين سخن [پيامبر] را شنيد عرض كرد : اى پيامبر خدا! كاش [او را دعا نمى كردى و] ما را از وجود عامر بهره مند مى ساختى!عامر به ميدان جنگ رفت و شهيد شد. سلمه مى گويد : پيامبر خدا صلى الله عليه و آله سپس مرا دنبال على عليه السلام فرستاد و فرمود : امروز اين پرچم را به مردى مى دهم كه خدا و رسولش را دوست دارد و خدا و رسولش نيز او را دوست مى دارند. سلمه مى گويد : من نزد على رفتم و او را كه مبتلا به چشم درد بود، آوردم. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در چشمان على آب دهان گذاشت و آن گاه پرچم را به او سپرد.در اين هنگام مرحب بيرون آمد و در حالى كه شمشير خود را در هوا مى چرخاند گفت : خيبر مى داند كه من مرحب هستم غرق در سلاحم و پهلوانى كار آزموده ام آن گاه كه آتش جنگها شعله ور شود. على صلوات اللّه عليه و بركاته ني�� فرمود : من آنم كه مادرم مرا حيدر ناميد. همچون شير بيشه ها وحشتناك و پر هيبتم آنان را با پيمانه بزرگ كيل مى كنم. پس، سر مرحب را با شمشير شكافت و فتح و پيروزى به دست او صورت گرفت . [٣]

[١] السَّندرة : ضرب من الكيل غُراف جُراف واسع . و السندر : مكيال معروف ، و في حديث عليّ عليه السلام : أكيلكم بالسيف كيل السندرة (لسان العرب : ٤/٣٨٢).[٢] الطبقات الكبرى : ٢/١١٠ ، و كذا ذُكرت الأبيات في صحيح مسلم في كتاب الجهاد في حديث طويل ٣ / ١٤٤٠ / ١٨٠٧ .[٣] الطبقات الكبرى : ٢ / ١١٠. اين ابيات همچنين در صحيح مسلم، كتاب الجهاد، باب غزوه ذى قرد و جز آن، در حديثى مفصّل تحت شماره ١٨٠٧ ذكر شده است.