ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٣٢٠

٢٩٦٤

مَدحُ مَن شَغَلَهُ عَيبُهُ عَن عُيوبِ النّاسِ

١٤٧٤٦.رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : طوبى لِمَن مَنَعَهُ عَيبُهُ عَن عُيوبِ المُؤمِنينَ مِن إخوانِهِ . [١]

١٤٧٤٧.عنه صلى الله عليه و آله ـ في وَصِيَّتِهِ لِأبي ذَرٍّ ـ: لِيَحجُزْكَ عَنِ النّاسِ ما تَعلَمُ مِن نَفسِكَ ، و لا تَجِدْ عَلَيهِم فيما تَأتي (مِثلَهُ) . [٢]

١٤٧٤٨.عنه صلى الله عليه و آله : لِيَرُدَّكَ مِنَ النّاسِ ما تَعلَمُ مِن نَفسِكَ . [٣]

١٤٧٤٩.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : طوبى لِمَن شَغَلَهُ عَيبُهُ عَن عُيوبِ النّاسِ . [٤]

١٤٧٥٠.عنه عليه السلام : أفضَلُ النّاسِ مَن شَغَلَتهُ مَعايِبُهُ عَن عُيوبِ النّاسِ . [٥]

١٤٧٥١.عنه عليه السلام : يا عَبدَ اللّه ِ ، لا تَعجَلْ في عَيبِ أحَدٍ (عَبدٍ) بِذَنبِهِ فلَعَلَّهُ مَغفورٌ لَهُ ، و لا تَأمَنْ عَلى نَفسِكَ صَغيرَ مَعصِيَةٍ فلَعَلَّكَ مُعَذَّبٌ عَلَيهِ ، فَلْيَكفُفْ مَن عَلِمَ مِنكُم عَيبَ غَيرِهِ لِما يَعلَمُ مِن عَيبِ نَفسِهِ ، وَ لْيَكُنِ الشُّكرُ شاغِلاً لَهُ عَلى مُعافاتِهِ مِمّا ابتُلِيَ بِهِ غَيرُهُ . [٦]

٢٩٦٤

ستايش از كسانى كه به جاى عيب ديگران به معايب خود مى پردازند

١٤٧٤٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خوشا به حال آن كس كه عيب خودش، او را از پرداختن به عيبهاى برادران مؤمنش باز دارد.

١٤٧٤٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در سفارش به ابوذر ـفرمود : بايد آنچه از [عيوب] خود مى دانى تو را از خرده گيرى بر مردم باز دارد، و بر آنان به سبب كارهايى كه خودت مانند آنها را انجام مى دهى، خشم مگير.

١٤٧٤٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بايد آنچه از [عيوب ]خود مى دانى، تو را از [عيبجويى و خرده گيرى از ]مردم بازدارد.

١٤٧٤٩.امام على عليه السلام : خوشا به حال آن كس كه عيب خودش، او را از پرداختن به عيبهاى مردم باز دارد.

١٤٧٥٠.امام على عليه السلام : بهترين مردم كسى است كه عيبهاى خودش، او را از عيبهاى مردم باز دارد.

١٤٧٥١.امام على عليه السلام : اى بنده خدا! در خرده گيرى از گناه كسى شتاب مكن؛ زيرا چه بسا كه او آمرزيده شده باشد. و در مورد خويش، به گناه كوچكى كه كرده اى، ايمن مباش؛ زيرا شايد كه به سبب آن عذاب شوى. پس، هر يك از شما از ديگرى عيبى بداند، نبايد به خرده گيرى از او بپردازد ؛ زيرا مى داند كه خود نيز عيبى دارد و بايد شكر اين موهبت كه عيبهايى كه در ديگران هست در او نيست، وى را به خود مشغول دارد [و از عيب جويى ديگران باز ايستد].