ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٥٦٧

١٥٥٦٩.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : يَأتي علَى الناسِ زَمانٌ عَضُوضٌ ، يَعَضُّ المُوسِرُ فيهِ على ما في يَدَيهِ و لم يُؤمَرْ بذلكَ ، قالَ اللّه ُ سبحانَهُ : «و لا تَنْسَوُا الفَضْلَ بَيْنَكُم» [١] تُنهَدُ فيهِ الأشرارُ ، و تُستَذَلُّ الأخيارُ ، و يُبايَعُ المُضطَرُّونَ ، و قد نَهى رسولُ اللّه ِ عن بَيعِ المُضطَرِّينَ . [٢]

١٥٥٧٠.عنه عليه السلام : يَأتي علَى الناسِ زَمانٌ لا يُقَرَّبُ فيهِ إلاّ الماحِلُ ، و لا يُظَرَّفُ فيهِ إلا الفاجِرُ ، و لا يُضَعَّفُ فيهِ إلاّ المُنصِفُ ، يَعُدُّونَ الصَّدقَةَ فيهِ غُرما ، و صِلَةَ الرَّحِمِ مَنّا ، و العِبادَةَ استِطالَةً علَى الناسِ! [٣]

١٥٥٧١.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : يأتي علَى الناسِ زَمانٌ ليسَ فيهِ شيءٌ أعَزَّ مِن أخٍ أنِيسٍ، و كَسبِ دِرهَمِ حلالٍ . [٤]

١٥٥٦٩.امام على عليه السلام : روزگارى دشوار و گزنده بر مردم بيايد كه در آن، توانگر، مال خويش را به دندان گيرد (انفاق نكند) در حالى كه به اين كار فرمان داده نشده، بلكه خداوند سبحان فرموده است : «احسان كردن به يكديگر را فراموش نكنيد». در آن زمان بَدان بلند پايه گردند و نيكان به ضعف و خوارى كشيده شوند. و با مردمان مضطرّ و درمانده معامله شود در حالى كه پيامبر خدا از معامله با درماندگان نهى فرموده است.

١٥٥٧٠.امام على عليه السلام : زمانى بر مردم بيايد، كه در آن زمان جز سخنْ چين، كسى مقرّب و محبوب نباشد و جز نابكار را زيرك نشمرند و جز منصف را ناتوان و زبون ندانند. در آن زمان صدقه (زكات) را خسارت مى شمارند و صله رحم را منّتى كه بر خويشان مى نهند و عبادت را مايه برترى بر مردم.

١٥٥٧١.امام صادق عليه السلام : زمانى بر مردم مى آيد، كه در آن زمان چيزى كميابتر از برادرىْ همدم و به دست آوردن درهمى حلال نيست.