١٤٩٢٦.مصباحُ الشريعة ـ فيما نسبه إلى الإمام الصّادق عليه السلام ـ: مَن كانَ الأخذُ أحَبَّ إلَيهِ مِنَ العَطاءِ فهو مَغبونٌ ؛ لأنّهُ يَرَى العاجِلَ بغَفلَتِهِ أفضَلَ مِن الآجِلِ . [٦]

٢٩٨٨

مغبونان

١٤٩٢١.امام على عليه السلام : مغبون كسى است كه بهشت برين را به گناهى پست بفروشد.

١٤٩٢٢.امام على عليه السلام : چيزى از دين و آبروى خود را به هيچ بهايى مفروش و مغبون كسى است كه در معامله با خدا خود را مغبون كند.

١٤٩٢٣.امام على عليه السلام : مغبون كسى است كه به دنيا مشغول شود و بهره آخرت خود را از دست دهد.

١٤٩٢٤.امام على عليه السلام : داد و ستد با دنيا غبن است و مغبون انسان .

١٤٩٢٥.امام على عليه السلام : كوتاهى كردن در كار نيك چون به پاداش آن اطمينان دارى، يك غَبن است.

١٤٩٢٦.مصباح الشريعة ـ در آنچه به امام صادق عليه السلام نسبت داده است: هر كس بيشتر دوست داشته باشد چيزى بگيرد تا چيزى بدهد، او مغبون است ؛ زيرا چنين كسى، به سبب غفلت و نادانى، دنيا را برتر از آخرت مى بيند.

[١] غرر الحكم : ١٣٥٢.[٢] بحار الأنوار : ٧٧/٢١٥.[٣] غرر الحكم : ٢٠١٠.[٤] غرر الحكم : ١٨٨٣.[٥] نهج البلاغة : الحكمة ٣٨٤.[٦] مصباح الشريعة : ٣٠٤.