١٤٨٢١.عنه عليه السلام ـ مِن كِتابِهِ لِلأشتَرِ لَمّا وَلاّهُ مِصرَ ـ: وَ لْيَكُنْ أبعَدَ رَعِيَّتِكَ مِنكَ ، و أشنَأهُم عِندَكَ ، أطلَبُهُم لِمَعايِبِ النّاسِ ؛ فإنَّ فِي النّاسِ عُيوبا ، الوالي أحَقُّ مَن سَتَرَها، فلا تَكشِفَنَّ عَمّا غابَ عَنكَ مِنها ، فإنَّما عَلَيكَ تَطهيرُ ما ظَهَرَ لَكَ، وَ اللّه ُ يَحكُمُ عَلى ما غابَ عَنكَ، فَاستُرِ العَورَةَ ما استَطَعتَ يَستُرِ اللّه ُ مِنكَ ما تُحِبُّ سَترَهُ مِن رَعِيَّتِكَ . [٤]

٢٩٧٣

النَّهيُ عَن حِفظِ عُيوبِ الآخَرينَ

١٤٨٢٢.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : حَسبُ المَرءِ ... مِن سَلامَتِهِ قِلَّةُ حِفظِه لِعُيوبِ غَيرِهِ . [٥]

١٤٨١٨.امام على عليه السلام : هر كه رازهاى ديگران را جستجو كند، خداوند رازهاى او را فاش سازد.

١٤٨١٩.امام على عليه السلام : هر كه دنبال عيب هاى مردم بگردد، خداوند از عيب و زشتيهاى او پرده بردارد.

١٤٨٢٠.امام على عليه السلام : از معاشرت با كسانى كه دنبال عيبهاى مردم مى گردند، دورى كن؛ زيرا همنشين آنها نيز از آنها در امان نيست.

١٤٨٢١.امام على عليه السلام ـ در فرمان استاندارى مصر به مالك اشتر ـنوشت : بايد دورترين افراد ملّت از تو و دشمن ترين آنها نزد تو، عيب جوترين آنها از مردم باشد؛ زيرا مردم [خواه ناخواه] عيبهايى دارند و زمامدار سزاوارترين كس به پوشاندن آنهاست. بنا بر اين، درباره آن دسته از عيبهاى مردم كه بر تو پوشيده است، پى جويى و كنجكاوى مكن؛ زيرا آنچه بر عهده توست پاك كردن عيبها و زشتيهايى است كه بر تو آشكار مى باشد و قضاوت درباره عيبها و گناهانى كه بر تو پوشيده مى باشد، به عهده خداست. پس، تا مى توانى جرم پوش باش، تا خداوند نيز عيب و جُرمهاى تو را كه دوست دارى از ملّتت پوشيده بماند، بپوشاند.

٢٩٧٣

نهى از نگه داشتن عيبهاى ديگران

١٤٨٢٢.امام على عليه السلام : در سالم بودن آدمى، همين بس كه عيوب ديگران را كمتر در ذهن خود نگه دارد.

[١] غرر الحكم : ٨٧٩٩.[٢] غرر الحكم : ٨٧٩٦.[٣] غرر الحكم : ٢٦٤٩.[٤] نهج البلاغة : الكتاب ٥٣.[٥] كشف الغمّة : ٣/١٣٧ ، ١٣٨.