ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٢٤

١٣٨٤٥.عنه صلى الله عليه و آله : وَ الّذي نَفسُ مُحَمَّدٍ بِيَدهِ ! لَعالِمٌ واحِدٌ أشَدُّ عَلى إبليسَ مِن ألفِ عابِدٍ ؛ لأِنَّ العابِدَ لِنَفسِهِ و العالِمَ لِغَيرِهِ . [١]

١٣٨٤٦.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : رَكعَتانِ مِن عالِمٍ خَيرٌ مِن سَبعينَ رَكعَةً مِن جاهِلٍ ؛ لأِنَّ العالِمَ تَأتيهِ الفِتنَةُ فيَخرُجُ مِنها بِعِلمِهِ ، و تَأتي الجاهِلَ فيَنسِفُهُ نَسفا . [٢]

١٣٨٤٧.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : إذا كانَ يَومُ القِيامَةِ بَعَثَ اللّه ُ عَزَّ و جلَّ العالِمَ و العابِدَ ، فإذا وَقَفا بَينَ يَدَيِ اللّه ِ عَزَّ و جلَّ قيلَ لِلعابِدِ : انطَلِق إلَى الجَنَّةِ ، و قيلَ لِلعالِمِ : قِفْ تَشفَعْ لِلنّاسِ بِحُسنِ تَأديبِكَ لَهُم . [٣]

١٣٨٤٨.الإمامُ الرِّضا عليه السلام : يُقالُ لِلعابِدِ يَومَ القِيامَةِ : نِعمَ الرَّجُلُ كُنتَ، هَمَّتكَ ذاتُ نَفسِكَ و كَفَيتَ النّاسَ مَؤونَتَكَ فَادخُلِ الجَنَّةَ . ألا إنّ الفَقيهَ مَن أفاضَ عَلَى النّاسِ خَيرَهُ ، و أنقَذَهُم مِن أعدائهِم ... و يُقالُ لِلفَقيهِ : يا أيُّها الكافِلُ لأِيتامِ آلِ مُحَمَّدٍ ، الهادي لِضُعَفاءِ مُحِبّيهِم و مَواليهِم ، قِفْ حَتّى تَشفَعَ لِكُلِّ مَن أخَذَ عَنكَ أو تَعَلَّمَ مِنكَ . [٤]

١٣٨٤٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : سوگند به آن كه جان محمّد در دست اوست، هر آينه وجود يك عالم براى ابليس سخت تر از هزار عابد است؛ زيرا عابد به فكر خويشتن است و عالم در انديشه ديگران.

١٣٨٤٦.امام على عليه السلام : دو ركعت نماز عالم، بهتر از هفتاد ركعت نماز نادان است؛ زيرا عالم با فتنه (شرايط گمراه كننده) رو به رو مى شود، امّا به واسطه دانش خود از آن بيرون مى رود، ولى جاهل با فتنه رو به رو مى گردد و در آن خُرد و متلاشى مى شود.

١٣٨٤٧.امام صادق عليه السلام : چون روز قيامت شود خداوند عزّ و جلّ عالم و عابد را برانگيزد. چون آن دو در پيشگاه خداوند عزّ و جلّ بايستند، به عابد گفته شود: به بهشت برو و به عالم گفته شود: بايست و به سبب آن كه مردم را نيكو تربيت كردى، شفاعتشان كن.

١٣٨٤٨.امام رضا عليه السلام : روز قيامت به عابد گفته مى شود: آدم خوبى بودى، به خودت پرداختى و زحمت خود را از دوش مردم برداشتى. به بهشت درآى. بدانيد كه فقيه كسى است كه خير خود را بر مردم فرو ريزد و آنان را از دشمنانشان برهاند... به فقيه گفته مى شود: اى كسى كه سرپرستى يتيمان آل محمّد را به عهده گرفتى و دوستداران و پيروانِ مستضعف آنان را هدايت كردى! بايست، تا براى هر كس كه از تو بهره مند شده يا دانش آموخته شفاعت كنى.